Naar Engeland!

Dit keer arriveren we wél op tijd bij de boot.... Ruim op tijd zelfs, want hadden we de vorige reis de boot net gemist, moesten we nu 2,5 uur wachten... Gelukkig had ik weer een boek meegenomen. Ik was er al aan begonnen (ik was zelfs al over de helft), maar ik vond het niet gezellig voor Bas, dus besloot ik van voren af aan te beginnen en voor te lezen. Het boek gaat over een Engels meisje wat alleen maar ellende mee heeft gemaakt in haar leven en uiteindelijk gedwongen achter de ramen op de Wallen beland...... Echt een vreselijk verhaal, maar een verhaal wat wel verteld moet worden....
Zo romantisch als mijn winkel is, de boeken die ik graag lees zijn alles behalve romantisch. Ik hou van de ongecensureerde, waar gebeurde verhalen, inkijkjes in het leven van mensen die door omstandigheden op plekken terecht komen die je niet voor mogelijk houdt. Mensen zoals jij en ik waar het leven iets heel anders voor in petto heeft. Het leven zoals het óok kan zijn en niet alleen de mooie kant... Het zorgt voor minder snel oordelen en laat zien wat er wel is , ipv te kijken naar wat er niet is. Enfin, ik dwaal af...

Op de boot kruipen we in een hoekje en ik lees door. We hebben een hotel geboekt in Folkestone, lekker dicht bij de boot. Een klein idyllisch havenstadje anderhalf uur van de markt verwijderd. We slapen er twee nachten. Aan het einde van een inkoopdag, waar we ons geen moment rust gunnen, zijn we moe en dan kunnen we lekker nog een nachtje uitrusten alvorens terug te rijden.  
Het hotel was op een afstand al te zien.. jeetje wat groot! We parkeren de auto en lopen naar de incheckbalie. Voor het hotel staan wel 20 mensen opgewonden te kletsen en te roken.....Door het dikke rookgordijn lopen we naar binnen. Links hoor ik van alles rinkelen, bellen en piepen. Alsof je in het casino bent staan er van allerlei speelautomaten zowel voor volwassenen als kinderen. De incheckbalie is klein en de medewerker is aardig en geduldig. Overal om ons heen is een enorme bedrijvigheid. Ik word er beetje nerveus van... Ik vraag hoeveel kamers er zijn... 550 en bijna allemaal vol! Meneer legt ons uit hoe we onze weg moeten vervolgen om bij de kamer te komen. Rechtsaf, door de hal, dan links voorbij de grote bar, gangetje oversteken voorbij het restaurant en dan bent u bij de lift. Dan de lift in naar de "new build" onder de grond. Onderweg vragen we nog maar een keertje.... We lopen door diverse gangen met elk een zeer sterke automatische luchtverfrisser... alsof je van het ene toilet het andere binnen loopt. We vinden onze kamer, alleen is die aardige meneer vergeten de sleutel mee te geven. Bas gaat terug, bagage blijft bij mij en ik wacht. Wifi werkt niet..... Bas komt terug met de sleutel en we betreden onze kamer. Ik zie meteen dat de kamer niet is schoongemaakt. Vlekken en haren in de lakens, prullenbakken vol en handdoeken op de grond.... Ik wil meteen weg! Waarom heb ik me laten verleiden door de aantrekkelijke prijs....?! Bas gaat weer naar de receptie. Komt terug met een andere sleutel. Andere kant van het gebouw 5 hoog dus we gaan op zoek. Deze kamer is schoon, maar in het oude gedeelte en echt vreselijk. Het lijkt wel een gevangeniskamer. Hier gaan we niet slapen, dus weer naar de receptie. Oke, de kamer wordt schoongemaakt. We lopen het stadje in om te pinnen en als we terug komen kunnen we eindelijk uitrusten. Midden in de nacht word ik wakker van Bas zijn gevloek. Iets piept er hard om de drie seconden. Na wat speurwerk komen we erachter dat het de luchtverfrisser op de gang is…. Die zal wel leeg zijn. Hij doet zijn oordoppen in en we slapen verder. Een uur later schrik ik me helemaal een ongeluk en zit ik rechtop in mijn bed! Het brandalarm gaat af en boven ons bed begint een zwaailicht rood licht de kamer rond te draaien!! Jeetje wat een nacht, vals alarm......
De wekker gaat vroeg en we vertrekken naar de markt. We zijn in ons element en kopen prachtige Franse brocante zoals een prachtige sofa, dozen, stoffen, naturalia, een Franse poudreuze uit 1880, popjes, boutis, bustes, maar ook een mooie Victoriaanse jurk en nog veel meer. Tot onze grote verassing heeft de handelaar waar we de vorige keer (twee maanden geleden!) eendjes hadden gekocht, en vergeten, ze bewaard! Hij wist het meteen en haalde ze onder de kraam vandaan. Wauw! Echt te gek!! Wat een fijne eerlijke handelaar! Dat is echt een cadeau en we zijn helemaal blij. Eind van de dag vertrekken we weer richting ons hotel.... 
De ruimte waar de bar zich bevind is groot. Een hele grote kantine als het ware. Er staan allemaal oude sofa-achtige stoelen met voornamelijk Engelse vakantiegangers. De sfeer is gemoedelijk. De mensen zien er veelal hetzelfde uit. Gemiddelde leeftijd 65 en gekleed in makkelijk zittende broek (lees joggingbroek), sportschoenen en T shirt. Sommige vallen buiten de toon en dragen vooral veel glitter en pailletten... Veel van hen hebben een grote bierpul voor zich staan en een aantal spelen een kaartspel. Het doet me erg sterk denken aan de tv serie “Keeping up appearances”. De plafonds zijn hoog en de vloerbedekking is rood met een barok print. Ooit moet dit een prachtig hotel zijn geweest, nu ademt het de sfeer uit van vergane glorie. Zelfs de prachtige kristallen kroonluchters in het restaurant hebben hun glans verloren. Ze zijn naar alle waarschijnlijkheid al heel lang niet meer schoongemaakt, want het glas is dof en geelachtig....We eten in het "dure" (12 pond pp!!) restaurant. Het menu is hetzelfde als het goedkope restaurant alleen de ambiance is beter. In het "goedkope"(10 pond pp) restaurant kun je over de hoofden lopen en zit je op plasstick stoelen. In het dure restaurant zit je comfortabel en is genoeg ruimte... HEERLIJK! Rust, lekker eten en dat voor een prikkie. 
Een dag later vertrekt de boot om 10.00 uur. We besluiten deze echter niet te nemen en naar een antiekstad te rijden. We zijn er nu toch…..! We doen er 1,5 uur over. De verwachtingen zijn hoog.... er is echter niet meer te koop dan een prachtig poppenlijfje en wat kussens.... wat een teleurstelling... We besluiten te lunchen en terug te rijden naar de boot. Als we bij de auto aankomen zien we het witte wapperende kaartje al voor de voorruit zitten K****!!! 70 Pond! Nee hè, wat een sukkels zijn we ook... hadden we maar trouw de boot genomen.... Inmiddels is het een heel duur poppenlijfje en zijn het onbetaalbare kussens....... Even uithuilen en weer doorgaan. We checken mooi op tijd in bij de boot.
Meneer, dat is dan 55 pond extra......Nee, omboeken kan niet, u moet gewoon een nieuw ticket kopen. Met enige tegenzin betalen we het ticket. Ik neem mijn boek en al snel verdwijnen we in de ellende van een ander. Ach zo slecht hebben we het niet. Er zijn mensen die echt vreselijke dingen meemaken! Om middernacht zijn we thuis. Toch maar even de spullen lossen want morgen om 10 uur moeten we weer open! We zien de mooie brocante juweeltjes en ik zie de nieuwe pronktafel al weer ontstaan.... Heerlijk! Hier doen we het voor! Nog een wijntje en dan moe maar voldaan het bedje in.  

Winkelinrichtproces.......

Afgelopen weekend kwam mijn dochter slapen dus Bas vertrok zaterdagavond alleen op inkoop. In plaats van, na een drukke werkdag, snel een stoommaaltijd in de magnetron te zetten en hup de auto in te springen op weg naar het hotel, heb ik heerlijk uitgebreid gekookt en lekker liggen chillen voor de tv met mijn lieve dochter.

Midden in de nacht werd ik wakker, ik keek op de klok en zag dat het 5 uur was…… Jeetje dacht ik… Bas loopt nu al een uur in het donker op een koude markt! Wat een rare gedachten dat ik hier moe en heerlijk warm in mijn bedje lig… Ik dacht nog…. Ik hoop dat het droog is op de markt, draaide me om en sliep weer heerlijk in…

Om 9 uur werd ik wakker! Dat was lang geleden! Om 10 uur belde Bas me dat hij al hele mooie dingen gekocht had, maar hij verklapte niets.

Om 16.00 uur kwam hij thuis. Hij zette alle nieuwe vondsten op de grond in de winkel en riep me toen alles binnen was. Spannend!!! Wat als ik het niet mooi vind….?! Ik liep de trap af en ik spotte meteen twee fantastische consoles met engelen. Bas vertelde me dat ze uit een Franse kerk komen. Wauw!! Ik viel van de ene in de andere verbazing. Wat had hij goed ingekocht!! Ik vond echt alles, maar dan ook alles mooi! Twee prachtige Boutis, hoedendozen, een waanzinnig mooie verweerde tuinvaas, een mooie tafel, prachtig brocante kleingoed, een mooie babycape, mooie beelden en nog veel meer! Jeetje wat een goeie inkooptrip! Het was duidelijk dat deze juweeltjes snel verwerkt moesten worden om in de winkel te pronken.

Maandag, onze vrije dag…..

We hebben een behoorlijke TO DO lijst. Foto’s maken voor de website, winkel inrichten, boodschappen doen, uitgebreid koken met zijn tweetjes, praxis, kruidvat en een inkooptripje naar Duitsland waar een brocante handelaar zit die ermee stopt.

Ondanks de waslijst besluiten we uit te slapen, een ontbijtje op bed te nuttigen en met de honden te stoeien want het bed moest toch verschoond (nog een aanvulling op: TO DO).

We beginnen vervolgens met de foto’s. Voor het mooiste licht maken we die in de woonkamer…. De tafel wordt ontruimt, tegen de muur aan, luiken van beneden worden naar boven gesjouwd, spullen worden naar boven gesjouwd en dan kan de fotosessie beginnen. Bas knipt, ik noteer prijs, afmetingen etc. Na een uurtje zijn we klaar en gaan we beneden aan de slag. De nieuwe tafel moet een mooie plek in de winkel krijgen… tja daar waar ik 'm wil hebben staan, staat al een tafel…. We maken twee hele hoeken leeg om de tafels om te wisselen. Je kunt niet meer lopen en de kans dat je iets omstoot is bijna zeker, ZO VOL staat het. Omdat we geen werkruimte hebben besluiten we spullen buiten te zetten. Gezellig zegt Bas, zijn we ook meteen open. Met een vernietigende blik kijk ik hem aan… Hij weet dat ik er een grote hekel aan heb als er klanten binnen zijn terwijl de hut op z’n kop staat. Ach lieverd, zegt hij, doe effe relaxed… Hij heeft het nog niet gezegd en de eerste twee klanten staan binnen. Ik verontschuldig me voor de rommel, maar dat vinden ze juist gezellig…. De volgende klanten lopen binnen en weer twee klanten lopen binnen….. Bas kijkt me aan. Je hebt gelijk Anja, dit werkt niet. We krijgen amper de kans om de deur te sluiten, omdat er aan een stuk door klanten binnen lopen…. Zodra het kan, gaat de deur weer op slot. Oké, aan de slag!

Zodra de grote stukken weer een plekje gevonden hebben begint het inrichten. Elk stuk wordt met liefde en beleid neer gezet. Soms heeft het al vier plekken gehad voor het definitief is…. Als Bas iets toevoegt wordt het vaak weer weggehaald…. Hoe kun je dit nu HIER neer zetten vraag ik hem dan….? Hij moet er altijd om lachen. Uiteindelijk besluiten we ook nog maar even de etalage te doen. Als we op de klok kijken is het inmiddels 19.00 uur. We hebben niets gegeten en niets gedronken… Stelletje idioten dat we zijn! We spreken af tot 20 uur door te gaan en dan echt te stoppen… Om 20.30 uur zijn we klaar en tevreden. De winkel is MOOI! We besluiten een hapje te eten bij TORO bij ons op de hoek (we hebben tenslotte geen boodschappen gedaan..). Een fantastische keuken en vriendelijke bediening. Met een heerlijk wijntje zakken we in onze energie. De hele TO DO lijst blijft liggen voor morgen. Net zoals de winkel schoonmaken, webshop vullen, administratie doen etc etc…. maar dat is voor morgen. Nu zijn we blij. Blij dat hard werken beloond wordt en blij dat we mogen doen wat we het aller leukst vinden. Stad en land afreizen voor de mooiste brocante, met liefde inrichten en vervolgens weer verkopen aan mensen die er weer net zo blij van worden als wij.....!

Vakantie! Nou ja...vakantie....

Zaterdagmiddag 17.00 uur…. YES! Vakantie! Na 8 maanden non-stop werken gaan we twee weken vakantie vieren. En wat gaan we doen op vakantie…… Brocante inkopen natuurlijk! We gaan naar Parijs, Brussel en omdat het vakantie is gaan we ook naar een van de grote markten in Engeland. Van collega brocanteurs horen we dat daar ook goed Frans brocante te koop is. We nemen op elke plek net iets meer tijd dan normaal omdat het tenslotte vakantie is.

Ik ben altijd van het regelwerk (boeken van hotels, het zoeken naar markten, administratieve afhandeling etc) en Bas is van het rijden. Dus ook de trip naar Engeland neem ik voor mijn rekening. Het hotel en de overtocht is geboekt dus we gaan op weg. Om 16.00 uur vertrekt de boot dus vertrekken we tijdig. Onderweg gezellig een broodje en de stemming is opperbest. Spannend! Een nieuwe plek!

Tegen 15.15 uur arriveren we in Calais. De paspoort controle van de bestuurders voor ons duurt ellenlang. Gelukkig zijn we op tijd. Om 15.40 uur zijn we door de controle heen en bij de laatste incheck zegt mevrouw doodleuk dat we de boot gemist hebben…… Ik had niet goed gekeken, de boot vertrok namelijk om 16.30 uur…. Ik had naar de aankomsttijd gekeken ipv de vertrektijd (In Engeland is het een uur vroeger..) We zijn de eerste auto in het rijtje voor de volgende boot…..2.5 uur later! Agrrrrrrrrrhh!

Bas was not amused.. op zijn zachts gezegd….omdat hij niet boos wilde zijn (hey, iedereen maakt fouten…) draaide hij zijn stoel in slaapstand….Ik opperde nog om gezellig iets te gaan drinken, maar er was niets maar dan ook helemaal niets behalve vieze toiletten en een snoepautomaat…. Omdat ik me toch wel heel rot en schuldig voelde en enorm baalde van mezelf stelde ik voor om het boek wat ik net gekocht had voor te gaan lezen. Dat vond Bas een prima idee. Zijn stoel ging iets omhoog en ik begon te lezen in het boek van Isa Hoes “Toen ik je zag”. Bij pagina drie stroomde de tranen over mijn wangen en kon ik niet meer uit mijn woorden komen. Beide geëmotioneerd zaten we in de auto en moesten we vreselijk lachen. Vervolgens heb ik 2,5 uur gelezen en de tijd vloog om! We waren hooked! De overtocht was geen pretje. Het stormde enorm! Iedereen werd verzocht te blijven zitten.

Het was donker toen we de overkant bereikten. Al links rijdend zochten we onze weg naar het idyllische hotel (natuurlijk weer in de middle of nowhere..), maar om 20.30 uur Engelse tijd checkten we in. Eerst nog een stukje lezen, slapen en vroeg weer op.

De markt was geweldig! Het was droog terwijl de voorspellingen heel erg slecht waren. Er stonden minder handelaren, maar meer dan wij gewend waren en er was weinig publiek wat voor ons natuurlijk perfect was! Tot onze grote verbazing kwamen we “onze” Franse handelaren tegen en dat in Engeland! Na een hele dag rondstruinen hadden we een hele auto vol gekocht. Mooie 18^e eeuwse engelkandelaar, een Franse stationsklok, dozen, Franse gordijnen, luiken, 15 opgezette eendjes, prachtige ornamenten, oude sieraden en zelfs Maria beeldjes vinden we in Engeland. Natuurlijk kopen we ook wat Engelse antiek zoals een mooi cloche, dekschaaltjes en rozenstekers omdat dat een prachtige aanvulling is op onze Franse brocante. Bas haalt de auto terwijl ik nog even rondsnuffel in de overdekte hal tussen de prachtige victoriaanse kleding die helaas te duur is om te kopen. Het begint ineens te waaien en te stormen en de regen komt met bakken uit de lucht. Als Bas me 20 min later weer opzoekt is hij drijf maar dan ook drijfnat…. Ocherm! We stappen in de auto en halen onze spullen op die we bij diverse handelaren hebben laten staan en keren terug naar ons hotel. ’s Avonds belanden we in een Englisch Pup waar de ene muzikant na de andere het podium betreedt. Het is 'open mic night', beregezellig!

De volgende dag vertrekken we weer naar Nederland en de hele weg rijd Bas en lees ik. Het boek is bijna uit als we de straat in rijden en om de magie vast te houden parkeert Bas in het einde van de straat en lees ik eerst het boek uit…….. HEERLIJK!

Als we thuis zijn kunnen we het niet laten om de auto leeg te halen en alle brocante schatten in onze huiskamer uit te stallen en van te genieten totdat Bas zegt….HEY, waar zijn de eendjes??? Nee hè! Shit! Die zijn we vergeten op te halen! We balen stevig en willen eigenlijk elkaar de schuld geven…. We houden ons in, drinken een glas wijn en genieten van de spullen die we wel mee hebben genomen………

Paris!

Na een drukke decembermaand was het echt nodig om weer prachtige brocante schatten te zoeken dus op naar PARIS!  

We vertrekken in de middag om 14 uur zodat we op tijd in het hotel zijn. Een lieve vriendin neemt de honeurs waar in de winkel. Het plan is onderweg even snel te eten en weer door. We passeren een wegrestaurant waar we besluiten te stoppen en parkeren recht voor het raam, lekker dichtbij. Ik stap uit en zie mijn gouden oorring tuimelend over de grond zo in een rooster van een put verdwijnen….SHIT! Mijn eigen Mac Giver kijkt in de put en ziet het glinsterende goud liggen, haalt een zakmes uit de auto, snijd een takje van een struik, maakt er een weerhaak aan, gaat op zijn hurken zitten en begint vol goede moed te hengelen…. Telkens als de oorbel aan het haakje vastzit en bijna boven is verdwijnt die weer met net zoveel gemak in het water….. Het tafereel duurt al enige minuten en mensen in het restaurant staan inmiddels voor het raam om te kijken wat die mensen in godsnaam aan het doen zijn. Mijn man is onverstoorbaar. Hij snijd een tweede tak van de struik en probeert het op deze manier. Inmiddels zit hij met zijn dure spijkerbroek en van Bommels op zijn knieën op de grond en laat zich door niemand van de wijs brengen. Zelf ben ik allang klaar met de oorbel en opper naar binnen te gaan. Aan zijn hele houding zie ik dat dat geen optie is…. De kok komt polshoogte nemen. Het is een vrouw en ze heeft met hem te doen. Ze vraagt of ze kan helpen, maar nee, dit is een klus die hij zelf gaat klaren. De kok verdwijnt weer. Ik ga maar even naar het toilet….   Het wordt al donker. De kok besluit toch nog even naar buiten te komen. Deze keer heeft ze een zaklampje bij zich. Heel lief schijnt ze met het licht in de put. En na zo'n twintig minuten hangt de oorbel aan het haakje en triomfantelijk vist mijn lieve man hem uit de put. Een zacht gejuich van mij en de kok volgt! De schoenen zijn flink bekrast en de broek is smerig, maar dat mag de pret niet drukken. We eten en gaan weer verder. 

  

Het hotel waar we normaal slapen zat vol, dus we gaan op weg naar ons “nieuwe” hotel. Het schijnt een heerlijk hotel te zijn, maar helaas onvindbaar…. Nr 90 bestaat niet! Na wat zoeken vinden we het eindelijk. We checken in en gaan op tijd slapen. De volgende ochtend zitten we op tijd in de auto. Bas vraagt of ik misschien wil rijden…….! Ehhhh dacht het niet! Dan komen we nooit op plaats van bestemming. Het verkeer gaat van links naar rechts en met een snelheid waar het mij van duizelt…. Parijzenaren rijden als gekken. Bas manoeuvreert door Parijs alsof het Zutphen is en op tijd komen we op plaats van bestemming. Nu nog een parkeerplek…. We blijven rondjes rijden totdat we eindelijk een plekje hebben gevonden en YES ook nog dichtbij! 

  

De markt afstruinen is ZO LEUK! We vinden prachtige brocante. Schitterende lampen, halfdolls, kanten gordijnen, een prachtig schilderij van een ballerina, rozenpanelen, 19^e eeuwse  ornamenten, antieke sieraden en ga zo maar door. Het zonnetje schijnt en de sfeer is 100% Paris! De wespentaille voor €700 hebben we maar laten staan, evenals de kanten gordijnen voor €400……We zijn super tevreden met onze aankopen en keren terug naar het hotel. Omdat het vakantiegevoel nog een beetje vast te houden hebben we onszelf verwend en een extra nachtje geboekt. We gaan heerlijk uit eten in de liefdesstad en een dag later keren we tevreden naar huis terug om onze schatten liefdevol te etaleren in onze winkel.  

Nat, drijfnat!

Zaterdagavond 26 oktober. Twijfel….zullen we nou wel of niet op inkoop gaan… Tja, we hadden een hele goeie dag vandaag en er vallen al weer aardig wat gaten in de winkel. Met het oog op de fair van volgende week zondag (Brocante in de kerk in Edam) en de voorraad in de winkel besluiten we toch te gaan ondanks de barre weersvoorspelling. We gaan vannacht rijden, zetten om 4 uur de wekker, zetten hem vervolgens een uur terug, douchen en aankleden en hup om 3.30 in de auto is het plan!

Om 4 uur schrikt Bas wakker. SHIT! De iphone heeft de tijd zelf al teruggezet….! Het is nu 4 uur Anja, we zijn veel te laat! Ik zeg, kom laten we opschieten en gewoon gaan. We zijn nu toch wakker….

Om 4.15 uur zitten we in de auto en het is droog. Hoe meer we richting het Zuiden rijden hoe dreigender het wordt en ja hoor om 7.15 uur, als we net op de markt aankomen begint het zacht te regenen…. Goed voorbereid als altijd, lopen we in ons vestje en cape, ZONDER regenkleding, paraplu en laarzen……over de markt. We zijn gedreven en het regent niet hard dus dat komt wel goed. Een rondje over de markt stemt echter niet heel positief… We zijn veel te laat. De nachtelijke droge uurtjes zijn goed benut door zowel de handelaar als de brocanteur. Vele zijn helaas al aan het inpakken. Tot 9 uur kopen we een aantal mooie dingen zoals een prachtig edelhert voor aan de muur, mooie sieraden, een prachtige hoedendoos, een regaal, smeedijzer hek, geweitjes en van allerlei mooi kleingoed. Het is gestopt met zachtjes regenen. Ondertussen zijn we nat, drijfnat, tot op onze huid en we besluiten richting auto te gaan. Het heeft geen zin meer, er is niets meer te koop. Goed en wel in de auto barst de hemel open en komt de regen met bakken uit de lucht waarop ik tegen Bas zeg, zo, net op tijd in de auto! We kijken elkaar aan en moeten vreselijk lachen.

We zijn niet voldaan, de auto en aanhanger zit nog niet half vol…. We besluiten naar Frankrijk te rijden en onze handelaar te bezoeken. Schoenen uit, sokken op het dashboard, verwarming zo heet mogelijk in de hoop een beetje opgedroogd te zijn als we aankomen. Hij is thuis. De droge sokken worden aangetrokken en in de natte schoenen geschoven….. Onze vesten kunnen we niet meer aan, die zijn echt te nat.

Verwachtingsvol lopen we de grote, mega grote loods in met oude spullen, kasten en Franse inboedels. Wij gaan onze gang en de “Patron” trekt zich terug. Het is er zo stoffig dat ik meteen een allergie aanval krijg en met de sjaal voor mijn neus en mond rondloop, maar wat vinden we toch weer allemaal mooie spullen!! Onder de lakens vinden we de mooiste spullen en terwijl we de dozen uitpakken spreekt de madame ons streng toe dat alle spullen onder het laken NIET uitgepakt mogen worden. Gelukkig hebben we al een hele pluk mooie spullen klaarstaan en laten we de afgedekte spullen voor wat het is…. Die bekijken we dan wel volgende keer!

De aanhanger en de auto laden we vol met prachtige brocante en nat, moe én voldaan beginnen we aan de terugreis.       

Te gek!!

Om je winkel te vullen met mooie spullen moet je heel wat doen. Ver reizen, weinig slaap en geluk hebben dat je net iets eerder bent dan je collega brocanteur die op het zelfde moment op dezelfde plek op zoek is naar mooie spullen.

Gelukkig vinden Bas en ik dat nou net een van de leukste dingen van het vak. Mooie brocante juweeltjes vinden in Frankrijk en België. Afgelopen week echter hoefden we niet ver te gaan voor mooie spullen….

Een aardige mevrouw kwam de winkel in, bekeek onze spullen en zei, ik heb ook van allerlei spullen te koop in deze sfeer, heeft u interesse? Waarop ik antwoordde, jazeker, we kunnen altijd even langskomen.

Wat bleek nou, twee straten van ons huis verwijderd stond een van de oudste huizen van Zutphen en de mevrouw die daar woonde was vertrokken naar een bejaardenhuis. De mooiste spulletjes had ze meegenomen, zo vertelde mevrouw, maar het huis was zo gigantisch groot dat er nog vele spullen in het huis stonden.

Zonder verwachtingen gingen we op de afgesproken tijd naar het huis. Wauw Bas, kijk eens wat een huis… dat beloofd wat… De deur ging open en ik viel van de ene ochhh in de andere ochhhh. Over de 18^e eeuwse carrara marmeren vloer liepen we naar het eerste vertrek. Een atelier met mooie hoge ramen, een fantastische lichtinval en aan de muur talloze  gereedschappen. Diegene die hier had gewoond was overduidelijk kunstzinnig. Iets verderop in de hal kwam je in een soort kapel met mooie beschilderde ronde gewelven. Er stonden manshoge houten heiligenbeelden die reeds geschonken waren aan goede doelen. Aan de muur hangt een gebeeldhouwde 18^e eeuwse lavabo in de vorm van een doopfond schelp. Helaas voor ons zit die vast en hoort die bij het pand J. De eikenhouten trap naar boven is geheel uitgestoken in Louis Seize stijl. Werkelijk een droom.

De huiskamer is groot en licht, hoge plafonds en schitterende openslaande deuren naar de grote weelderig begroeide stadstuin. De badkamer is groot en licht. Vele kamers op de eerste verdieping zijn al leeg en dus gesloten. Jeetje, hier kunnen wel twee gezinnen of meer  wonen! De zolder… groot! In een verloren hoekje voor een oud dakraam staat een antieke boetseerbok… Ik let niet meer op de spullen, maar snuif de sfeer van het middeleeuwse huis op en ben verliefd… Hier zou ik wel willen wonen…...

Tja… voor dat gebeurd moeten we nog heel wat brocante verkopen en dus ook inkopen. En dat lukt fantastisch! We kopen een waanzinnig mooi schilderij met engelen,  een marmeren beeld uit de voorstelling “the rape of Sabine” we kopen de oude prachtige gordijnen, Limoge serviesgoed, een oude fournituren kast met wel 30 kleine laatjes met inhoud, twee Louis Seize-stijl stoeltjes, een oude tuinvaas, prachtige ornamenten, spiegels, beeldjes, muurkandelaars, teveel om allemaal op te noemen…. En dat alles gewoon bij ons om de hoek….   

Op Inkoop!

Zaterdag 5 okt.

Om 17.30 uur sluiten we de winkel, eten snel een stoommaaltijd (bestaan er ook nog verse groenten…?!), rijden we naar de plaats van bestemming en checken rond 23.00 uur in. Na een wijntje gaat het licht uit, want om 3.30 uur gaat de wekker. Snel douchen en om 4.30 staan we op de pikdonkere markt.

Bas en ik lopen normaal altijd samen langs de uitgestalde waar, maar nu hebben we besloten de eerste twee uur individueel in te kopen. We hebben ons goed voorbereid. Bekeken we de handel normaal met de “zaklamp app” van de iphone… (en dan heel blij zijn als er een handelaar naast je staat met een lamp die echt licht geeft….), nu hebben we maar liefst ieder een “professionele handelaars lamp” met drie standen.

Oke, kus, suc6 en ik zie je later! 

Ik vond het eerlijk gezegd best spannend… om op -en aanmerkingen te maken als Bas aan het handelen was vond ik vanzelfsprekend… Heb je dat niet te duur gekocht? Weet je zeker dat we dat wel kunnen verkopen? Volgens mij had je nog wel wat kunnen afdingen… Het is zelfs zo erg dat we twee keer een weddenschap afsloten over een item waar ik mijn veto over uitsprak.. het moest binnen twee weken verkocht worden. Het eerste item verkocht meteen de eerste week, het tweede item de laatste dag van de weddenschap.. grrrrr enfin, ik dwaal af..

We gingen ieder een andere kant op. De eerste kraam had al redelijk uitgepakt. Met mijn lamp bescheen ik de handel en vond ik een mooi  ornament met prachtige bestorven kleuren. Mooi! Helaas te duur… geen zin om de onderhandeling te starten. ik liep verder en hoorde in de verte iemand roepen. Tja niemand kent me hier dus ik liep door. Nog een keer een vage roep… Ik draaide me om en zag Bas zwaaien. Licht geïrriteerd loop ik terug. ANJA, je loopt de hele tijd met de lamp aan (rood knipperend dan wel te verstaan…!) Ik zie je op een kilometer afstand nog lopen hier in het donker! OEPS, oke ik ga verder.
Ik vind een  mooie doos, prachtig van kleur. Ja gekocht! De eerste aankoop is gedaan. Een Maria beeldje, een gewei en een prachtig kleed volgde. Verder wil het niet zo lukken… Te duur, niet mooi genoeg… langzaamaan begin ik weer te verlangen naar Bas… is toch wel veel gezelliger (en makkelijker).

Ik kom hem na een uurtje tegen en laat trots mijn aankopen zien. Zijn kar puilt inmiddels uit…. Mooie dingen. Waar heeft hij die gezien?! Geweien, beeldjes, kandelaars, glazen, prachtige serviesgoed, een waanzinnig mooie vierkante koffer een mooie aardewerk schaal en nog veel meer. Hmmmm dat kleine zwijntje wat in zijn kar ligt dat weet ik niet….. ik ga er maar geen weddenschap over afsluiten… 
Ik vertel hem over het ornament wat ik heb laten liggen, maar niet vergeten ben.. we lopen er naar toe en Bas vind het prachtig. Anja, dat is niet te duur. Het is van brons! We dingen nog wat af en kopen het. Tussendoor koffie met een pain au chocolat en weer door.

Samen scoren we nog  luiken, opgezette eenden, en een Jugenstil plantenstandaard waar mijn hart van open gaat. Om 12 uur hebben we de hele markt wel afgestruind en besluiten we nog een vide grenier te bezoeken. We moeten er wel 2 uurtjes voor rijden, maar onze honger is nog niet gestild. Onderweg nog snel een broodje in de auto en vol verwachting naar de volgende markt met, volgens de aankondiging, 250 exposanten. Terwijl we het dorpje naderen bekruipt ons beiden een gevoel van….ik weet het niet…. Helaas bleek het een juist gevoel te zijn want wat een grote vide grenier zou moeten zijn blijkt een kleedjesmarkt te zijn op een veldje waar de moeders met kinderen op de grond voornamelijk hun afgedankte kleren proberen te slijten…. Onze vondst is een kurkentrekker…. Moe en teleurgesteld besluiten we richting huis te gaan. Toch nog even in het boekje kijken… Dit meen je niet!!! Ik vind een aankondiging met Mega Grote brocantenmarkt met maar liefst 1300 exposanten! En waar?? 30 kilometer van de vorige markt vandaan!!!

We gaan naar huis…. we zijn boos.. vooral op onszelf…. onderweg moeten we lachen om het feit dat we “zo goed voorbereid waren” en zitten we hoofdschuddend in de auto. Een dag later staat de nieuwe handel in de winkel en zijn we blij. Blij met de mooie vondsten, blij met onze winkel en blij met elkaar