Overwinning!

Donderdagavond 18.00 uur. Bas rijdt naar België waar hij in de bus overnacht om ’s ochtends op tijd op de antiekmarkt te zijn. Ik ga heerlijk uit eten met vriendinnen om mijn verjaardag te vieren. Vrijdagochtend open ik de winkel en Bas gaat vanuit de markt nog langs een handelaar en vervolgens bezorgt hij op de terugweg (voor 12 uur) een schilderij. Hij moet namelijk op tijd thuis zijn om even te slapen, want ’s avonds vertrekken we weer naar Parijs.

Om 13.00 uur bel ik hem omdat ik niets meer van hem gehoord heb….. Wat blijkt… hij is nog bij de handelaar! Nee hè! Je hebt afgesproken het schilderij vóór 12 uur te bezorgen! Mevrouw is er speciaal voor thuis gebleven…. zeg ik licht verhit! Ja, Anja, het liep allemaal een beetje uit….. Nou noem dat maar een beetje…..!!  Lieverd, ik ga nú het schilderij bezorgen.

Een eenvoudig rekensommetje maakt echter duidelijk dat slapen er niet meer inzit en de afgelopen nacht heeft hij ook al weinig geslapen… grrrrrrr

Om 16.00 uur is Bas thuis, spullen lossen voor twee winkels, prijzen en enigszins decoreren… Om 19.00 uur weer in de auto naar Parijs. Nu vind ik rijden niet erg, maar liever zit ik ernaast en kletsen we heerlijk de tijd weg, of ik lees een boek hardop. Dat zit er deze keer niet in. Ik rijd zodat Bas kan slapen, want in Parijs ga ik zeker niet rijden! Bas slaapt en ik ben licht geïrriteerd nou ja, zeg maar gerust boos.

Het regent licht en ik rij Nederland uit en België door en voor de Franse Grens neemt Bas het over. Een half uur later zegt hij… Anja ik kán niet meer! Mijn ogen draaien weg… jij moet rijden. Grrrrrr ik weer achter het stuur, Bas slaapt. Wat vreselijk ongezellig. Ik laat hem slapen want door Parijs rijden ga ik écht niet doen. Ruim voor Parijs geef ik het stuur weer over, maar na 20 minuten rijdt Bas de parkeerplaats weer op… Anja, ik moet slapen. Ik ben nog nooit zo moe geweest. Ik zit naast hem en 1 min later slaapt hij. Inmiddels kook ik van woede en voorzie dat we hier op de parkeerplaats moeten slapen als ik niet ga rijden….. ik schud hem wakker! Nou, laat mij dan maar rijden!! Ik kruip achter het stuur en het begint steeds harder te regenen. Hoe verder Parijs in, hoe harder het regent. Bas voelt mijn spanning en blijft wakker…. Het is inmiddels 12 uur s’ nachts. Wat doen al die auto’s nog op de weg?! Al die rijbanen en dan dirigeert de navigatie je naar links, zit je op de linker baan, moet je weer naar rechts…. Ondanks de drukte en de enorme regen voel ik me kalm en manoeuvreer de bus door het drukke verkeer in Parijs en voor ik er erg in heb komen we bij het hotel aan. Het voelt toch wel als een enorme overwinning. Bas is trots en zegt het spijt me lieverd, ik had eerder thuis moeten komen en een paar uurtjes moeten slapen….. We lachen om de situatie en duiken om 1 uur het bed in. Om 5 uur gaat de wekker weer en maken we ons klaar voor de inkoopdag. We vinden fantastische brocante en ook de dag erna is het een geweldige inkoopdag. Ondertussen genieten we volop van Parijs. Als we met een volle bus terug naar huis rijden aan het eind van de dag is alles weer normaal… Bas rijd en ik klets….

Wat een inkoop....!!

Een aantal maanden geleden kwam er een vriendelijke, keurig geklede oudere man Heerlyck Goed binnen lopen met een mand vol hartjes van (nieuwe) stof gevuld met potpourri. Meneer vertelde dat zijn vrouw deze maakte en vroeg of we geïnteresseerd waren om deze op te nemen in het assortiment. Ik vertelde hem dat we alleen oude spullen verkopen. De inkoopsprijs was voor ons ook niet interessant, maar uit beleefdheid, en omdat ik het eigenlijk een beetje zielig vond kocht ik er twee. Dan werden ze wel duurder vertelde meneer, want de eerste prijs was de handelsprijs , maar met twee stuks gold die niet….. oké, doe maar, het is voor een goed doel dacht ik.

Twee dagen geleden kwam diezelfde meneer in de nieuwe winkel en vroeg aan Bas of hij ook particulier inkocht. ‘Jazeker!’ zei Bas. Zeker als het leuke spullen zijn die in een van onze winkels passen. Meneer verzekerde ons dat hij van allerlei mooie geschikte spullen voor ons had, dus gisteravond na sluitingstijd meteen de auto in, op naar het adres een paar dorpen verderop.

We kwamen aan bij een prachtig vrijstaand huis en parkeerde de bus op de oprijlaan. Het viel me meteen op dat alles er keurig bij lag. De planten en bomen waren perfect gesnoeid en onderhouden. Het tegelpad was zonder blad, onkruid of welke oneffenheid dan ook. We liepen naar de deur en naast het huis lag het hout voor de open haard keurig opgestapeld, geen enkel houtje lag uit de rij of stak uit….  Meneer opende de deur en begroete ons. Terwijl we de hal binnen liepen veegde meneer zijn voeten… hmmmm vreemd… meneer was namelijk helemaal niet buiten geweest….! Wij zijn keurig opgevoed dus natuurlijk veegde ook wij onze voeten. Mevrouw kwam erbij staan en mijn beeld van de vrouw die hartjes van stof maakt veranderde op slag…. Dit was duidelijk geen zielige mevrouw. We mochten naar boven naar een slaapkamer vol spullen. Voor we naar boven gingen veegde meneer opnieuw zijn voeten op de deurmat en vroeg ons hetzelfde nogmaals te doen….er was namelijk gestofzuigd…...ehh oké…. Alles in het huis was brandschoon, strak in de verf en elk item stond zo te zien op een vaste plaats. Ik durfde de trapleuning nauwelijks aan te raken, bang dat er vlekken op zouden komen.

Boven aangekomen zagen we meteen dat het niet “onze handel” was. Een grenen slaapkamer, en wat nieuwe spullen, maar er was meer. Naast het huis stonden dozen vol spullen, maar ook daar zat niets tussen. De sfeer werd steeds ongemakkelijker en de mensen hooghartig en onaangenaam. Er vielen stiltes en iedereen wilde een einde maken aan deze lijdensweg, maar beleefdheid won het van eerlijkheid.

In de garage was meer…. We werden begroet door twee lieve honden die waarschijnlijk de hele dag in de schuur zaten omdat het huis anders vuil zou worden. Dat ze er de hele dag verbleven was te merken aan de duidelijke hondenlucht. In de garage was alles keurig geordend, er lag vloerbedekking en het was zeer opgeruimd en schoon. Hier vonden we een paar mooie oude tuinvazen en twee verzilverde dekschalen. Die wilde ik graag kopen. Bas pakte een tuinvaas op en draaide hem om, om de leeftijd te bepalen. Oeps…. Een hele bak aarde viel zo op de grond (vloerbedekking). Je kon op dat moment een spelt horen vallen… niemand zei iets behalve Bas die er een …’sorry’… uit wist te mompelen…. Nog bleef het stil.

Dan nog even naar het tuinhuis. Er lagen staptegels in het strak gemaaide gras, maar Bas liep gewoon over het (waarschijnlijk op alfabet liggend) gras…. Ik dacht… O nee hè!! In het tuinhuisje was niets te koop. We gaven aan de tuinvazen en 1 dekschaal te willen kopen (de ander was nl teveel beschadigd) waarop mevrouw antwoordde: hier heb ik zo’n hekel aan… mensen die alleen de krenten uit de pap willen kopen! Ik dacht bij mezelf, mevrouw hou uw krenten maar, maar ik zei niets. Bas zei, ach als de prijs goed is nemen we de tweede schaal er ook bij. Meneer ging binnen met mevrouw overleggen over de prijs. We wisten beide genoeg…

Meneer kwam terug met een bod dat gelijk was aan onze verkoop prijs. We lagen te ver uit elkaar dus ons bod hebben we voor ons gehouden. Ik gaf aan dat spullen niet meer de waarde hebben van 10 jaar geleden en dat onze prijzen gelijk lagen met zijn bod, waarop hij zei dat hij het dan liever aan iemand verkocht die álles bij hem kocht. Ik zei: meneer: het heeft allemaal te maken met de gunfactor en ik dacht aan het moment waarop ik van hem twee hartjes potpourri kocht… Ik had met hem te doen, deur aan deur met zijn rieten mandje vol spulletjes die zijn vrouw gemaakt had…

We reden met niets weer een klein uurtje terug naar huis en zakten met een wijntje op de bank, hondjes op schoot, kat in de nek…… dit weekend weer lekker écht op inkoop!

ONTSLAG!!

Donderdag 24 april. Een ochtend zoals alle andere. Om 6.30 uur gaat de wekker, Bas gaat onder de douche en ik maak het ontbijt. Om 7.50 uur zit Bas in de auto en spring ik onder de douche om vervolgens na wat huishoudelijke taakjes en de wandeling met de hondjes, de winkel te openen. Het is lekker druk als om 11 uur de telefoon gaat. Ik zie dat het Bas is, dus neem ik niet op. Klanten gaan tenslotte voor. De telefoon blijft echter rinkelen en hoe vaak ik ook weg druk, hij gaat vervolgens gewoon weer over…. Licht geïrriteerd neem ik de telefoon op.

Bas: Anja, ik ben ontslagen. Ik: doe normaal! Bas: Anja, ik ben ontslagen…!! Ik: Hou me niet voor de gek! Bas, nu met dwingende stem… ANJA, ik ben ONTSLAGEN! Ik: ehhhhh oke ehhh tja…en nu? Bas: ik kom nu naar huis, we praten zo wel verder.

Nou, dan stort je wereld wel even in… Alles ziet er ineens heel anders uit. Net een zaak op aan het bouwen, nét een nieuwe bus gekocht omdat auto met aanhanger in Parijs echt niet meer te doen was… en dan ineens, out of the blue, zakt de vaste bodem onder je bestaan. Reden van ontslag: economisch….

In het begin ben je verlamt. Dan schieten emoties alle kanten op. Boosheid, begrip, verdriet en die wisselen zich af in een razendsnel tempo. ‘S nachts wakker worden, en blijven, van het piekeren… hoe gaan we dit in godsnaam oplossen?  

Bas heeft 25 jaar geleden zijn hart aan de antiek verpand. Al vanaf kleins af aan had hij iets met oude spullen en het was vanzelfsprekend dat hij zijn beroep ervan ging maken. Hij werd veilingmeester/taxateur. Zijn kennis kon hij kwijt in zijn antiekwinkel in Laren NH, tot een succesvol eigen veilinghuis in Joppe en diverse banen bij veilinghuizen. Toch kwam er een moment waarop Bas de antiek uitsluitend als liefhebber omarmde. Hij ging werken voor een bedrijf wat meer zekerheden kon bieden. Nu 3 jaar later kun je je afvragen… wat is zekerheid?

Na drie dagen van piekeren en depressie zei ik tegen Bas: “Lieverd, wat zou je het allerliefst willen doen?” Waarop hij antwoorden, dat waar mijn hart ligt en wat ik het allerbeste kan en dat is volledig de antiek in.

We gingen een rondje lopen door onze prachtige stad en nog geen 100 meter verderop lag een winkelpand leeg. We keken door het raam en werden net als een jaar geleden op slag verliefd. Verdriet en boosheid maakte plaats voor positieve energie en mogelijkheden! Ik belde de makelaar, ik ging aan de slag met rekenen, belde de accountant, nog een keer rekenen en een dag later namen we een beslissing….  en op 1 mei “Tag der Arbeit!” hebben we de sleutel van een tweede winkel gekregen! Nu liggen we ‘s nacht wakker van enthousiasme en om 5 uur s morgens hoor ik Bas al draaien… hij is wakker….. Ik probeer nog te slapen en te doen alsof ik het niet merk, maar zodra ik mijn ogen open doe kijk ik in een blij, opgewonden gezicht wat niet kan wachten om aan de dag te beginnen. Heerlijk!

De nieuwe winkel wordt een aanvulling op de bestaande winkel. Mooie brocante spullen, industriële spullen en bijzonder antiek. Laagdrempelig en uitnodigend. We hebben er ontzettend veel zin in!

Op 30 mei bestaat Heerlyck Goed 1 jaar en de nieuwe winkel zal dan officieel geopend worden. Dubbel feest! Iedereen van harte welkom!

Naar Engeland!

Dit keer arriveren we wél op tijd bij de boot.... Ruim op tijd zelfs, want hadden we de vorige reis de boot net gemist, moesten we nu 2,5 uur wachten... Gelukkig had ik weer een boek meegenomen. Ik was er al aan begonnen (ik was zelfs al over de helft), maar ik vond het niet gezellig voor Bas, dus besloot ik van voren af aan te beginnen en voor te lezen. Het boek gaat over een Engels meisje wat alleen maar ellende mee heeft gemaakt in haar leven en uiteindelijk gedwongen achter de ramen op de Wallen beland...... Echt een vreselijk verhaal, maar een verhaal wat wel verteld moet worden....
Zo romantisch als mijn winkel is, de boeken die ik graag lees zijn alles behalve romantisch. Ik hou van de ongecensureerde, waar gebeurde verhalen, inkijkjes in het leven van mensen die door omstandigheden op plekken terecht komen die je niet voor mogelijk houdt. Mensen zoals jij en ik waar het leven iets heel anders voor in petto heeft. Het leven zoals het óok kan zijn en niet alleen de mooie kant... Het zorgt voor minder snel oordelen en laat zien wat er wel is , ipv te kijken naar wat er niet is. Enfin, ik dwaal af...

Op de boot kruipen we in een hoekje en ik lees door. We hebben een hotel geboekt in Folkestone, lekker dicht bij de boot. Een klein idyllisch havenstadje anderhalf uur van de markt verwijderd. We slapen er twee nachten. Aan het einde van een inkoopdag, waar we ons geen moment rust gunnen, zijn we moe en dan kunnen we lekker nog een nachtje uitrusten alvorens terug te rijden.  
Het hotel was op een afstand al te zien.. jeetje wat groot! We parkeren de auto en lopen naar de incheckbalie. Voor het hotel staan wel 20 mensen opgewonden te kletsen en te roken.....Door het dikke rookgordijn lopen we naar binnen. Links hoor ik van alles rinkelen, bellen en piepen. Alsof je in het casino bent staan er van allerlei speelautomaten zowel voor volwassenen als kinderen. De incheckbalie is klein en de medewerker is aardig en geduldig. Overal om ons heen is een enorme bedrijvigheid. Ik word er beetje nerveus van... Ik vraag hoeveel kamers er zijn... 550 en bijna allemaal vol! Meneer legt ons uit hoe we onze weg moeten vervolgen om bij de kamer te komen. Rechtsaf, door de hal, dan links voorbij de grote bar, gangetje oversteken voorbij het restaurant en dan bent u bij de lift. Dan de lift in naar de "new build" onder de grond. Onderweg vragen we nog maar een keertje.... We lopen door diverse gangen met elk een zeer sterke automatische luchtverfrisser... alsof je van het ene toilet het andere binnen loopt. We vinden onze kamer, alleen is die aardige meneer vergeten de sleutel mee te geven. Bas gaat terug, bagage blijft bij mij en ik wacht. Wifi werkt niet..... Bas komt terug met de sleutel en we betreden onze kamer. Ik zie meteen dat de kamer niet is schoongemaakt. Vlekken en haren in de lakens, prullenbakken vol en handdoeken op de grond.... Ik wil meteen weg! Waarom heb ik me laten verleiden door de aantrekkelijke prijs....?! Bas gaat weer naar de receptie. Komt terug met een andere sleutel. Andere kant van het gebouw 5 hoog dus we gaan op zoek. Deze kamer is schoon, maar in het oude gedeelte en echt vreselijk. Het lijkt wel een gevangeniskamer. Hier gaan we niet slapen, dus weer naar de receptie. Oke, de kamer wordt schoongemaakt. We lopen het stadje in om te pinnen en als we terug komen kunnen we eindelijk uitrusten. Midden in de nacht word ik wakker van Bas zijn gevloek. Iets piept er hard om de drie seconden. Na wat speurwerk komen we erachter dat het de luchtverfrisser op de gang is…. Die zal wel leeg zijn. Hij doet zijn oordoppen in en we slapen verder. Een uur later schrik ik me helemaal een ongeluk en zit ik rechtop in mijn bed! Het brandalarm gaat af en boven ons bed begint een zwaailicht rood licht de kamer rond te draaien!! Jeetje wat een nacht, vals alarm......
De wekker gaat vroeg en we vertrekken naar de markt. We zijn in ons element en kopen prachtige Franse brocante zoals een prachtige sofa, dozen, stoffen, naturalia, een Franse poudreuze uit 1880, popjes, boutis, bustes, maar ook een mooie Victoriaanse jurk en nog veel meer. Tot onze grote verassing heeft de handelaar waar we de vorige keer (twee maanden geleden!) eendjes hadden gekocht, en vergeten, ze bewaard! Hij wist het meteen en haalde ze onder de kraam vandaan. Wauw! Echt te gek!! Wat een fijne eerlijke handelaar! Dat is echt een cadeau en we zijn helemaal blij. Eind van de dag vertrekken we weer richting ons hotel.... 
De ruimte waar de bar zich bevind is groot. Een hele grote kantine als het ware. Er staan allemaal oude sofa-achtige stoelen met voornamelijk Engelse vakantiegangers. De sfeer is gemoedelijk. De mensen zien er veelal hetzelfde uit. Gemiddelde leeftijd 65 en gekleed in makkelijk zittende broek (lees joggingbroek), sportschoenen en T shirt. Sommige vallen buiten de toon en dragen vooral veel glitter en pailletten... Veel van hen hebben een grote bierpul voor zich staan en een aantal spelen een kaartspel. Het doet me erg sterk denken aan de tv serie “Keeping up appearances”. De plafonds zijn hoog en de vloerbedekking is rood met een barok print. Ooit moet dit een prachtig hotel zijn geweest, nu ademt het de sfeer uit van vergane glorie. Zelfs de prachtige kristallen kroonluchters in het restaurant hebben hun glans verloren. Ze zijn naar alle waarschijnlijkheid al heel lang niet meer schoongemaakt, want het glas is dof en geelachtig....We eten in het "dure" (12 pond pp!!) restaurant. Het menu is hetzelfde als het goedkope restaurant alleen de ambiance is beter. In het "goedkope"(10 pond pp) restaurant kun je over de hoofden lopen en zit je op plasstick stoelen. In het dure restaurant zit je comfortabel en is genoeg ruimte... HEERLIJK! Rust, lekker eten en dat voor een prikkie. 
Een dag later vertrekt de boot om 10.00 uur. We besluiten deze echter niet te nemen en naar een antiekstad te rijden. We zijn er nu toch…..! We doen er 1,5 uur over. De verwachtingen zijn hoog.... er is echter niet meer te koop dan een prachtig poppenlijfje en wat kussens.... wat een teleurstelling... We besluiten te lunchen en terug te rijden naar de boot. Als we bij de auto aankomen zien we het witte wapperende kaartje al voor de voorruit zitten K****!!! 70 Pond! Nee hè, wat een sukkels zijn we ook... hadden we maar trouw de boot genomen.... Inmiddels is het een heel duur poppenlijfje en zijn het onbetaalbare kussens....... Even uithuilen en weer doorgaan. We checken mooi op tijd in bij de boot.
Meneer, dat is dan 55 pond extra......Nee, omboeken kan niet, u moet gewoon een nieuw ticket kopen. Met enige tegenzin betalen we het ticket. Ik neem mijn boek en al snel verdwijnen we in de ellende van een ander. Ach zo slecht hebben we het niet. Er zijn mensen die echt vreselijke dingen meemaken! Om middernacht zijn we thuis. Toch maar even de spullen lossen want morgen om 10 uur moeten we weer open! We zien de mooie brocante juweeltjes en ik zie de nieuwe pronktafel al weer ontstaan.... Heerlijk! Hier doen we het voor! Nog een wijntje en dan moe maar voldaan het bedje in.  

Winkelinrichtproces.......

Afgelopen weekend kwam mijn dochter slapen dus Bas vertrok zaterdagavond alleen op inkoop. In plaats van, na een drukke werkdag, snel een stoommaaltijd in de magnetron te zetten en hup de auto in te springen op weg naar het hotel, heb ik heerlijk uitgebreid gekookt en lekker liggen chillen voor de tv met mijn lieve dochter.

Midden in de nacht werd ik wakker, ik keek op de klok en zag dat het 5 uur was…… Jeetje dacht ik… Bas loopt nu al een uur in het donker op een koude markt! Wat een rare gedachten dat ik hier moe en heerlijk warm in mijn bedje lig… Ik dacht nog…. Ik hoop dat het droog is op de markt, draaide me om en sliep weer heerlijk in…

Om 9 uur werd ik wakker! Dat was lang geleden! Om 10 uur belde Bas me dat hij al hele mooie dingen gekocht had, maar hij verklapte niets.

Om 16.00 uur kwam hij thuis. Hij zette alle nieuwe vondsten op de grond in de winkel en riep me toen alles binnen was. Spannend!!! Wat als ik het niet mooi vind….?! Ik liep de trap af en ik spotte meteen twee fantastische consoles met engelen. Bas vertelde me dat ze uit een Franse kerk komen. Wauw!! Ik viel van de ene in de andere verbazing. Wat had hij goed ingekocht!! Ik vond echt alles, maar dan ook alles mooi! Twee prachtige Boutis, hoedendozen, een waanzinnig mooie verweerde tuinvaas, een mooie tafel, prachtig brocante kleingoed, een mooie babycape, mooie beelden en nog veel meer! Jeetje wat een goeie inkooptrip! Het was duidelijk dat deze juweeltjes snel verwerkt moesten worden om in de winkel te pronken.

Maandag, onze vrije dag…..

We hebben een behoorlijke TO DO lijst. Foto’s maken voor de website, winkel inrichten, boodschappen doen, uitgebreid koken met zijn tweetjes, praxis, kruidvat en een inkooptripje naar Duitsland waar een brocante handelaar zit die ermee stopt.

Ondanks de waslijst besluiten we uit te slapen, een ontbijtje op bed te nuttigen en met de honden te stoeien want het bed moest toch verschoond (nog een aanvulling op: TO DO).

We beginnen vervolgens met de foto’s. Voor het mooiste licht maken we die in de woonkamer…. De tafel wordt ontruimt, tegen de muur aan, luiken van beneden worden naar boven gesjouwd, spullen worden naar boven gesjouwd en dan kan de fotosessie beginnen. Bas knipt, ik noteer prijs, afmetingen etc. Na een uurtje zijn we klaar en gaan we beneden aan de slag. De nieuwe tafel moet een mooie plek in de winkel krijgen… tja daar waar ik 'm wil hebben staan, staat al een tafel…. We maken twee hele hoeken leeg om de tafels om te wisselen. Je kunt niet meer lopen en de kans dat je iets omstoot is bijna zeker, ZO VOL staat het. Omdat we geen werkruimte hebben besluiten we spullen buiten te zetten. Gezellig zegt Bas, zijn we ook meteen open. Met een vernietigende blik kijk ik hem aan… Hij weet dat ik er een grote hekel aan heb als er klanten binnen zijn terwijl de hut op z’n kop staat. Ach lieverd, zegt hij, doe effe relaxed… Hij heeft het nog niet gezegd en de eerste twee klanten staan binnen. Ik verontschuldig me voor de rommel, maar dat vinden ze juist gezellig…. De volgende klanten lopen binnen en weer twee klanten lopen binnen….. Bas kijkt me aan. Je hebt gelijk Anja, dit werkt niet. We krijgen amper de kans om de deur te sluiten, omdat er aan een stuk door klanten binnen lopen…. Zodra het kan, gaat de deur weer op slot. Oké, aan de slag!

Zodra de grote stukken weer een plekje gevonden hebben begint het inrichten. Elk stuk wordt met liefde en beleid neer gezet. Soms heeft het al vier plekken gehad voor het definitief is…. Als Bas iets toevoegt wordt het vaak weer weggehaald…. Hoe kun je dit nu HIER neer zetten vraag ik hem dan….? Hij moet er altijd om lachen. Uiteindelijk besluiten we ook nog maar even de etalage te doen. Als we op de klok kijken is het inmiddels 19.00 uur. We hebben niets gegeten en niets gedronken… Stelletje idioten dat we zijn! We spreken af tot 20 uur door te gaan en dan echt te stoppen… Om 20.30 uur zijn we klaar en tevreden. De winkel is MOOI! We besluiten een hapje te eten bij TORO bij ons op de hoek (we hebben tenslotte geen boodschappen gedaan..). Een fantastische keuken en vriendelijke bediening. Met een heerlijk wijntje zakken we in onze energie. De hele TO DO lijst blijft liggen voor morgen. Net zoals de winkel schoonmaken, webshop vullen, administratie doen etc etc…. maar dat is voor morgen. Nu zijn we blij. Blij dat hard werken beloond wordt en blij dat we mogen doen wat we het aller leukst vinden. Stad en land afreizen voor de mooiste brocante, met liefde inrichten en vervolgens weer verkopen aan mensen die er weer net zo blij van worden als wij.....!

Vakantie! Nou ja...vakantie....

Zaterdagmiddag 17.00 uur…. YES! Vakantie! Na 8 maanden non-stop werken gaan we twee weken vakantie vieren. En wat gaan we doen op vakantie…… Brocante inkopen natuurlijk! We gaan naar Parijs, Brussel en omdat het vakantie is gaan we ook naar een van de grote markten in Engeland. Van collega brocanteurs horen we dat daar ook goed Frans brocante te koop is. We nemen op elke plek net iets meer tijd dan normaal omdat het tenslotte vakantie is.

Ik ben altijd van het regelwerk (boeken van hotels, het zoeken naar markten, administratieve afhandeling etc) en Bas is van het rijden. Dus ook de trip naar Engeland neem ik voor mijn rekening. Het hotel en de overtocht is geboekt dus we gaan op weg. Om 16.00 uur vertrekt de boot dus vertrekken we tijdig. Onderweg gezellig een broodje en de stemming is opperbest. Spannend! Een nieuwe plek!

Tegen 15.15 uur arriveren we in Calais. De paspoort controle van de bestuurders voor ons duurt ellenlang. Gelukkig zijn we op tijd. Om 15.40 uur zijn we door de controle heen en bij de laatste incheck zegt mevrouw doodleuk dat we de boot gemist hebben…… Ik had niet goed gekeken, de boot vertrok namelijk om 16.30 uur…. Ik had naar de aankomsttijd gekeken ipv de vertrektijd (In Engeland is het een uur vroeger..) We zijn de eerste auto in het rijtje voor de volgende boot…..2.5 uur later! Agrrrrrrrrrhh!

Bas was not amused.. op zijn zachts gezegd….omdat hij niet boos wilde zijn (hey, iedereen maakt fouten…) draaide hij zijn stoel in slaapstand….Ik opperde nog om gezellig iets te gaan drinken, maar er was niets maar dan ook helemaal niets behalve vieze toiletten en een snoepautomaat…. Omdat ik me toch wel heel rot en schuldig voelde en enorm baalde van mezelf stelde ik voor om het boek wat ik net gekocht had voor te gaan lezen. Dat vond Bas een prima idee. Zijn stoel ging iets omhoog en ik begon te lezen in het boek van Isa Hoes “Toen ik je zag”. Bij pagina drie stroomde de tranen over mijn wangen en kon ik niet meer uit mijn woorden komen. Beide geëmotioneerd zaten we in de auto en moesten we vreselijk lachen. Vervolgens heb ik 2,5 uur gelezen en de tijd vloog om! We waren hooked! De overtocht was geen pretje. Het stormde enorm! Iedereen werd verzocht te blijven zitten.

Het was donker toen we de overkant bereikten. Al links rijdend zochten we onze weg naar het idyllische hotel (natuurlijk weer in de middle of nowhere..), maar om 20.30 uur Engelse tijd checkten we in. Eerst nog een stukje lezen, slapen en vroeg weer op.

De markt was geweldig! Het was droog terwijl de voorspellingen heel erg slecht waren. Er stonden minder handelaren, maar meer dan wij gewend waren en er was weinig publiek wat voor ons natuurlijk perfect was! Tot onze grote verbazing kwamen we “onze” Franse handelaren tegen en dat in Engeland! Na een hele dag rondstruinen hadden we een hele auto vol gekocht. Mooie 18^e eeuwse engelkandelaar, een Franse stationsklok, dozen, Franse gordijnen, luiken, 15 opgezette eendjes, prachtige ornamenten, oude sieraden en zelfs Maria beeldjes vinden we in Engeland. Natuurlijk kopen we ook wat Engelse antiek zoals een mooi cloche, dekschaaltjes en rozenstekers omdat dat een prachtige aanvulling is op onze Franse brocante. Bas haalt de auto terwijl ik nog even rondsnuffel in de overdekte hal tussen de prachtige victoriaanse kleding die helaas te duur is om te kopen. Het begint ineens te waaien en te stormen en de regen komt met bakken uit de lucht. Als Bas me 20 min later weer opzoekt is hij drijf maar dan ook drijfnat…. Ocherm! We stappen in de auto en halen onze spullen op die we bij diverse handelaren hebben laten staan en keren terug naar ons hotel. ’s Avonds belanden we in een Englisch Pup waar de ene muzikant na de andere het podium betreedt. Het is 'open mic night', beregezellig!

De volgende dag vertrekken we weer naar Nederland en de hele weg rijd Bas en lees ik. Het boek is bijna uit als we de straat in rijden en om de magie vast te houden parkeert Bas in het einde van de straat en lees ik eerst het boek uit…….. HEERLIJK!

Als we thuis zijn kunnen we het niet laten om de auto leeg te halen en alle brocante schatten in onze huiskamer uit te stallen en van te genieten totdat Bas zegt….HEY, waar zijn de eendjes??? Nee hè! Shit! Die zijn we vergeten op te halen! We balen stevig en willen eigenlijk elkaar de schuld geven…. We houden ons in, drinken een glas wijn en genieten van de spullen die we wel mee hebben genomen………

Paris!

Na een drukke decembermaand was het echt nodig om weer prachtige brocante schatten te zoeken dus op naar PARIS!  

We vertrekken in de middag om 14 uur zodat we op tijd in het hotel zijn. Een lieve vriendin neemt de honeurs waar in de winkel. Het plan is onderweg even snel te eten en weer door. We passeren een wegrestaurant waar we besluiten te stoppen en parkeren recht voor het raam, lekker dichtbij. Ik stap uit en zie mijn gouden oorring tuimelend over de grond zo in een rooster van een put verdwijnen….SHIT! Mijn eigen Mac Giver kijkt in de put en ziet het glinsterende goud liggen, haalt een zakmes uit de auto, snijd een takje van een struik, maakt er een weerhaak aan, gaat op zijn hurken zitten en begint vol goede moed te hengelen…. Telkens als de oorbel aan het haakje vastzit en bijna boven is verdwijnt die weer met net zoveel gemak in het water….. Het tafereel duurt al enige minuten en mensen in het restaurant staan inmiddels voor het raam om te kijken wat die mensen in godsnaam aan het doen zijn. Mijn man is onverstoorbaar. Hij snijd een tweede tak van de struik en probeert het op deze manier. Inmiddels zit hij met zijn dure spijkerbroek en van Bommels op zijn knieën op de grond en laat zich door niemand van de wijs brengen. Zelf ben ik allang klaar met de oorbel en opper naar binnen te gaan. Aan zijn hele houding zie ik dat dat geen optie is…. De kok komt polshoogte nemen. Het is een vrouw en ze heeft met hem te doen. Ze vraagt of ze kan helpen, maar nee, dit is een klus die hij zelf gaat klaren. De kok verdwijnt weer. Ik ga maar even naar het toilet….   Het wordt al donker. De kok besluit toch nog even naar buiten te komen. Deze keer heeft ze een zaklampje bij zich. Heel lief schijnt ze met het licht in de put. En na zo'n twintig minuten hangt de oorbel aan het haakje en triomfantelijk vist mijn lieve man hem uit de put. Een zacht gejuich van mij en de kok volgt! De schoenen zijn flink bekrast en de broek is smerig, maar dat mag de pret niet drukken. We eten en gaan weer verder. 

  

Het hotel waar we normaal slapen zat vol, dus we gaan op weg naar ons “nieuwe” hotel. Het schijnt een heerlijk hotel te zijn, maar helaas onvindbaar…. Nr 90 bestaat niet! Na wat zoeken vinden we het eindelijk. We checken in en gaan op tijd slapen. De volgende ochtend zitten we op tijd in de auto. Bas vraagt of ik misschien wil rijden…….! Ehhhh dacht het niet! Dan komen we nooit op plaats van bestemming. Het verkeer gaat van links naar rechts en met een snelheid waar het mij van duizelt…. Parijzenaren rijden als gekken. Bas manoeuvreert door Parijs alsof het Zutphen is en op tijd komen we op plaats van bestemming. Nu nog een parkeerplek…. We blijven rondjes rijden totdat we eindelijk een plekje hebben gevonden en YES ook nog dichtbij! 

  

De markt afstruinen is ZO LEUK! We vinden prachtige brocante. Schitterende lampen, halfdolls, kanten gordijnen, een prachtig schilderij van een ballerina, rozenpanelen, 19^e eeuwse  ornamenten, antieke sieraden en ga zo maar door. Het zonnetje schijnt en de sfeer is 100% Paris! De wespentaille voor €700 hebben we maar laten staan, evenals de kanten gordijnen voor €400……We zijn super tevreden met onze aankopen en keren terug naar het hotel. Omdat het vakantiegevoel nog een beetje vast te houden hebben we onszelf verwend en een extra nachtje geboekt. We gaan heerlijk uit eten in de liefdesstad en een dag later keren we tevreden naar huis terug om onze schatten liefdevol te etaleren in onze winkel.