PECH

1 Mei, Dag van de arbeid. Dé dag om op inkoop te gaan. Wij vertrekken richting de Bourgogne.

Bo zorgt voor de beestenboel (2 honden, 3 katten en 4 kittens). Nadat ik haar voor de 4^e keer vraag of ze alles goed begrepen heeft roept ze geïrriteerd JA MAM! Ga nou maar! Als ik de deur sluit hoor ik nog:” love you”!

Love you 2 lieverd! Bas, die ongeduldig in de auto zit is blij dat we EINDELIJK vertrekken… Om 1 ‘s nachts zijn we in Parijs waar we overnachten.

5.30 Uur, de wekker gaat. Het eerste wat ik doe is uit het raam kijken. Shit, het regent zacht. De voorspellingen zijn slecht, maar wij zijn positief…..

Na 2,5 uur rijden zijn we op de eerste markt. Als we in het dorp aankomen denken we dat we het verkeerde adres hebben ingevoerd. Er loopt niemand, er staan geen kramen en inmiddels is het gestopt met zachtjes regenen…... Het water komt met bakken de lucht uit. We checken het adres nogmaals. Dit moet juist zijn… Maar er is helemaal niemand! Dan zien we een busje rijden met erin een typische Franse handelaar. Beetje shabby, net als de brocante…. We kijken elkaar aan en hij gooit zijn handen omhoog. Ook hij vraagt zich af waar iedereen is.

Teleurgesteld toetsen we het volgende adres in. Wederom een hele grote markt volgend de aankondigingen. Het blijft maar regenen. Op de weer-app zien we dat er een groot regen gebied recht boven de Bourgogne hangt. In de rest van Frankrijk schijnt de zon, in België is het stralend weer, maar wij, of all places, zitten in de Bourgogne……

Als we bij de markt aankomen herhaald zich het ritueel. Er is niemand te bespeuren.

Niet uit het veld te slaan rijden we van de ene naar de andere markt, maar op de drukste markt staan 10 kramen verdeeld over het hele dorp. Wij zijn inmiddels zeiknat, maar Bas geeft niet op… Hij loopt hoopvol elk kraampje af en aan het einde van de dag, na 8 uur rijden is de opbrengst een zinken emmer en 4 aardewerk kommetjes.

We rijden terug naar Parijs, kopen wijn en hapjes. nemen een warme douche en spoelen de dag van ons af. Nu is het tijd om te relaxen, morgen weer een nieuwe dag!

Echte liefde

Op 15 maart vorig jaar haalde we ons 1^e kindje op. Van ons samen dan, want Bas heeft een dochter van 20 en een zoon van 13, en ik heb een dochter van 18. Onze twee hondjes had ik al dus nog geen kinderen van ons samen….

Ik ben gek op dieren. Telkens als er een goed dierendoel op tv voorbij komt roept Bas al standaard: Nee Anja, je steunt er al 3! Dat is genoeg!

Een natuurfilm kijken lukt me niet, want de schattige beestjes waar je 10 minuten lief en leed van hebt gevolgd worden uiteindelijk opgevreten, storten een heuvel af of verdrinken in een kolkende rivier… Dat is de natuur lieverd, zegt Bas dan, maar

strontsacherijnig en met dikke ogen zit ik dan op de bank. Nee in ons huis geen natuurfilm meer.

Maar zoals ik al zei, 15 maart haalde we onze Sophie. Een prachtig blue point lynx Ragdoll poesje. De Ragdoll is de meest unieke en persoonsgerichte kat die je maar kunt bedenken. Het is een schitterende knuffelbeer, met de eigenschap van volledige overgave wanneer je ze optilt. Als een lappenpop zijn ze dan, Ragdoll is Amerikaans voor lappenpop. Ragdolls zijn de honden onder de katten. Ze zijn net als een hond enorm op hun baas gericht, ontzettend lief, apporteren speeltjes en willen altijd bij je in de buurt zijn. Ze wachten op de badmat als je aan het douchen bent, ze helpen met het bed opmaken, de was vouwen, kijken samen tv met je, zijn rustig en slopen daardoor niet je huis. En als toetje zijn ze ook nog eens prachtig om te zien met hun hemelsblauwe ogen, hun halflange zijdezachte (niet klittende vacht) en hun mooie kleur. We waren op slag, zwaar verliefd op Sophie.

Nu heb ik ook in mijn eerdere relatie zeker ruimte kunnen geven aan mijn liefde voor dieren, echter een eigen nestje… dat zat er nooit in…. Ik had geen idee hoe Bas er tegenover zou staan. Voorzichtig opperde ik een keer dat Soof niet perse gesteriliseerd hoefde te worden… Waarop Bas zei: “een eigen nestje bedoel je? hoe leuk is dat dan?! Kittens van onze lieve Sophie!!”. Ik sprong een gat in de lucht.

In november was Sophie voor het eerst krols. Ik had al heel wat speurwerk gedaan op internet en een geschikte cattery met een prachtige dekkater gevonden. Met Coby, de eigenaresse sprak ik af om Sophie tijdens de derde krolsheid te brengen. Ondertussen had ik al zoveel cattery’s bestudeerd en had ik zoveel gelezen over de Ragdolls dat ik nog enthousiaster geworden was. Wat een fantastische hobby lijkt me dat om met deze prachtige diertjes te fokken. Bas vond het allemaal leuk om te volgen, maar toen we Sophie naar de dekkater brachten had Coby een nestje waarvan nog een kitten beschikbaar was….. Wil je een cattery starten Anja? vroeg hij… misschien moeten we dan nog wat dames aanschaffen, want met een kat heb je geen cattery…. En zo kwam Sarah, een mooi seal point Ragdoll poesje bij ons wonen op 1 januari.

Ons derde poesje Lola Blue is inmiddels ook aangekocht. Dat is een heel bijzonder poesje namelijk een blue solid Ragdoll poesje. Deze kleurvariant zie je zelden met stamboom. Op 4 maart komt ze bij ons wonen.

Al deze dames hebben een werpkist nodig om te bevallen. We speurden heel internet af, maar konden niets vinden naar onze zin. De een was te klein, de ander te groot, weer een te simpel of het materiaal voldeed niet…. dus besloten we een eigen werpkist te ontwerpen en te bouwen…. Ik wilde er in ieder geval raampjes in zodat we ‘s avonds naar moeder en kittens kunnen kijken als we op de bank zitten. Dus met onze zelfgemaakte tekening op naar de bouwmarkt! Ik denk dat we 2 uur in de bouwmarkt zijn geweest….. Hoe dik moeten de platen hout zijn? Ehhh doe maar lekker stevig zegt Bas. Het moet een degelijk hok worden! Met welke latjes gaan we de ramen afwerken, welke kleur krijgt het hok, op welke balk zetten we het neer (want het hok moet van de grond staan) en zo nog een aantal vragen die we ter plekke moesten beantwoorden… Uiteindelijk liepen we met de op maat gezaagde planken de deur uit. Een godsvermogen waren we kwijt en moesten we het ook nog zelf gaan bouwen….

Enthousiast gingen we aan de slag in de vide. Een paar dagen later was de kist schilder klaar dus kon hij de woonkamer in. Toen we het hok naar boven probeerde te krijgen kwamen we er achter dat die véél te zwaar was (en degelijk….), maar erger nog hij bleef steken in onze wenteltrap! Nee hè, met geen mogelijkheid ging die naar boven. De deksel moest eraf geschroefd worden en met veel duw en trekwerk en dik het zweet op ons voorhoofd belande de kist uiteindelijk in de woonkamer. Jeetje mina wat groot! En dat in onze kleine woonkamer! Waarom hebben we dat nou niet gevisualiseerd?? En hier komt ook nog een ren omheen…. Typisch een Bas en Anja actie….!

We kijken naar het gigantische hok met zijn twee kamers en mooie ramen. Inmiddels mooi geschilderd in een roomwitte kleur. Het is geen werpkist geworden, maar een echte  beval-villa. En dat gunnen we onze dames van harte. In het weekend van 15 maart, precies een jaar nadat Sophie bij ons gekomen is bevalt ze van haar eerste nestje. De villa staat klaar en alle voorbereidingen zijn getroffen. We zien er ontzettend naar uit! Sophie is echt zwanger. De hele dag loopt ze me achterna en vraagt ze smekend om eten. Het maakt niet uit wat. Ze eet ALLES!
Onze cattery is reeds geregistreerd onder de naam Cattery Blue, de website is in de maak en de Facebookpagina is in de lucht. Wil je lief en leed volgen van Cattery Blue? Volg ons dan op https://www.facebook.com/catteryblue
Aankomend weekend weer lekker naar Parijs en voor de beestjes hebben we gelukkig altijd goeie oppas!

Een nieuwe balans

Vrijdagochtend 4 uur. Mijn twee make-up vrije dagen breken aan. Heerlijk!! Snel douchen, een boterham voor onderweg, beestjes verzorgen en hup de auto in! Paris here we come!

We doen een op en neertje, want we hebben een nieuw gezinslid thuis die ik, ondanks de goede zorgen van mijn vriendin, niet te lang alleen wil laten. Als we de trap aflopen horen we al een piepklein miauwww….. en mijn hart breekt. Morgen komen we alweer thuis! roep ik nog, alsof ze het zou begrijpen…

In de auto begin ik aan mijn blogverhaal. De afgelopen maanden waren zo druk dat het er maar niet van kwam. Een waar hoogtepunt ons event “Noel en France”. Vele weken van voorbereiding en extra inkoop, ons hele huis van kelder tot slaapkamer (lees 5 verdiepingen) in kerstsferen dompelen, guirlandes maken, 10 kerstbomen (groot en klein) optuigen, 1500 lampjes, ca 100 kaarsen in kandelaars smelten en natuurlijk sfeervol inrichten met alle brocante. Een hele klus, maar het zag er sprookjesachtig uit. De mensen die ons bezocht hebben waren lovend en zo complimenteus, dat we er verlegen van werden. Het was super fijn om de bevestiging te krijgen dat al het werk en moeite gewaardeerd werd. En nog belangrijker.. gewaardeerd door de echte liefhebbers. Het event heeft er ook voor gezorgd dat we ons winkelconcept kritisch geëvalueerd hebben.

Mijn winkel “Parijs boudoir” is namelijk een echte publiekstrekker. Ik sta vernoemd in veel toeristische blaadjes en mijn folders vinden gretig aftrek bij de toeristische info punten….. Al met het boekje in de hand bezoeken de toeristen mijn winkel en de ene ochh na de andere ochhh galmt door mijn 17^e eeuws winkelpand. Oooo Nel, kijk eens! Dat had ons moeder ook, weet je nog??? En ochhh dat doopjurkje heb ik ook nog ergens in een doos liggen…. Toch leuk om op te hangen… Een volgende passant vraagt:”mevrouw, is dit allemaal tweedehands….??” Weer een ander kijkt naar prachtige Victoriaanse schoenen uit 1880, dan op het prijskaartje, en zegt tegen haar vriendin:”nou ik ga mijn schoenen ook maar eens verkopen”! Op het moment dat ik man en vrouw met twee dezelfde rode fleece truien en rugzak binnen zie komen, weet ik meestal genoeg. De kassa blijft gesloten. Na uitgebreid de winkel bewonderd te hebben bedanken ze mij voor het kijken en nemen vervolgens buiten plaats op mijn bankje om daar hun home made boterham op te peuzelen. Natuurlijk zit er ook wel eens een echte liefhebber tussen die onze winkel “ontdekt” en super enthousiast is. Het maakt niet uit of deze persoon iets koopt of niet, maar dat zijn momenten waar ik dan weer energie van krijg. Ik hou van mensen en ik hou van een gezellig praatje, maar de verhouding raakte een beetje zoek…. Meer en meer voelde ik me een museum zonder entreegeld.

Het is ook wel begrijpelijk. Toen we de winkel begonnen hadden we voor ieder wat wils. Door het scheiden van de winkels en door het ontwikkelen van mijn duidelijk eigen smaak is het een winkel geworden voor de fijnproever en eigenlijk vind ik dat ook het aller-leukst. De andere winkel is toegankelijker en daar is voor iedereen die van oude spullen houd wel iets leuks te vinden. Bas en ik hadden al vaker gesproken over aangepaste openingstijden, maar de stap durfde we niet echt te zetten. Ons structurele tijdgebrek heeft er echter voor gezorgd dat we het besluit aan het begin van dit jaar toch namen.

De laatste week van volledige opening kwam er keurige man en vrouw mijn winkel binnen. Bas was een lamp op aan het hangen en ik was nog bezig met de laatste opruim dingen van ons kerstevent. Het stel was zo rond de 60 jaar, keurig gekleed. Hij in corduroy broek, driekwart suède jasje met hoed en zij in een wollen mantelpakje met bijpassend vilten hoedje. Zo een die je op de golfbaan draagt. Ze waren nog geen meter binnen toen ze de imposante boezemwand zagen en op slag verliefd werden. Een boezemwand is een 18^e eeuwse lambrisering, maar dan voor een landhuis. Drie meter hoog, anderhalve meter breed, handgestoken en handbeschilderd van een kwaliteit zoals je die niet vaak ziet. Ze hadden duidelijk een goede smaak……

Na een paar minuten voegde ik me bij het stel en nam de complimenten over het stuk in ontvangst. Ze vroegen ze naar de prijs…..  toen ik die genoemd had was het vervolgens 30 sec stil. De man brak het ijs en zei: “ach Claire, die kunnen wij toch niet plaatsen”. Waarop zij antwoordde:”nou ja, niet alleen de grootte, maar dit is TOTAAL  niet passend”. Ze zei het op zo’n toon dat ik vroeg wat ze daarmee bedoelde. Hooghartig keek ze me aan en zei, mevrouw de PRIJS is alles behalve passend. Zelfs 1/3 van de prijs is niet passend. Ooo antwoordde ik, en u heeft er verstand van? Het bleef net iets te lang stil en daarna volgde er een niet overtuigende ja…. Nou mevrouw, mijn man is antiquair/veilingmeester en ik kan u verzekeren dat deze prijs zeer passend is! Mijn bloed was inmiddels geen 37 graden, maar liep al aardig op naar 50 graden. Waar haalde ze het lef vandaan om ons als bedriegers te bestempelen?! Toch hield ze vast aan haar standpunt waarop ik haar vroeg mij alle bijzondere 18^e eeuwse boezemwanden te leveren die zij tegen zou komen en dat ik haar zelfs het dubbele zou betalen. Meneer werd steeds stiller en voelde zich duidelijk ongemakkelijk. Toen ik haar vertelde wat we er allemaal voor moesten doen om een mooie collectie bij elkaar te krijgen en hoeveel uren werk en reizen erin gingen zitten kreeg ik een brok in mijn keel. Deze mevrouw had duidelijk een gevoelige snaar geraakt…. Ze zag het en zei dat ook ZIJ heel veel werkte en dat ik het me niet persoonlijk moest aantrekken. We leven tenslotte in een vrij land waarin iedereen kan zeggen wat hij of zij wil…… Ik heb haar ondanks mijn brok in de keel haarfijn uitgelegd dat er een groot verschil is in je mening geven en iemand beledigen. Je mag zeker iets te duur vinden en je mag zeker iets niet passend vinden voor je eigen portemonnee, maar te impliceren dat ik je oplicht?? Mijn bloed kookte inmiddels. Mevrouw u beledigd mij. Dat is niet de bedoeling…. Nee, dat zal best, maar u beledigd mij ten zeerst! Nogmaals, u neemt het te persoonlijk….

Toen was de maat vol, de emmer liep over of ze had te lang op het treiterknopje gedrukt, maar ik rechte mijn rug, keek haar strak aan en zei met ferme toon: “En ik wens u nog een fijne dag”! Ik stond recht voor het stel en het enige wat ze nog konden doen is rechtsomkeert maken en nooit meer terug komen….. Toen ze wegwaren keek Bas me verbaasd aan…. Anja? Jij??? Deze kant had hij van mij nog niet gezien…..

Ik ben niet trots op het voorval, maar het zet onze beslissing wel kracht bij. Wij zijn open van donderdag t/m zaterdag. Voor mijn klanten en geïnteresseerde ben ik ook op zondag, maandag, dinsdag en woensdag op afspraak geopend. Dus heb je zin om naar Zutphen te komen, schroom niet om te bellen, de koffie staat klaar!
De andere winkel blijft open van dinsdag t/m zaterdag. De eerste dagen van de week kan ik mijn focus richten op de webshop, ons boek, de blog en op de andere winkel. Verder gaan we meer gerichte events organiseren. Zo komt alles weer wat beter in balans.

Ons eerst volgende event is met Pasen. Dus zet het alvast in je agenda! Vrijdag 3 april (Goede Vrijdag), zaterdag 4 april en maandag 6 april (tweede Paasdag). Verdere info volgt snel!

Ondertussen schrijf ik het laatste stukje blog op de terugweg. We hebben in twee dagen 1700 km gereden (op vrijdag eerst naar de Bourgogne) en vandaag een hele volle dag Parijs. We zijn moe aan het worden. Vooral als ik aan het schrijven ben en Bas niets te kletsen heeft dan wordt het zwaar… we moeten nog 3 uur rijden als Bas vraagt, wil je alsjeblief stoppen met schrijven en een mooi muziekje op zetten? O, er zit nog een cd in. Door de boxen klinkt de klassieke Canon van Johan Pachelble. De volumeknop gaat ineens omhoog en Bas begint luidkeels en met zware stem mee te zingen…… nou ja, in hoeverre je mee kunt zingen met de viool…..en andere klassieke instrumenten. Lieverd wil je alsjeblief niet mee zingen, vraag ik voorzichtig….. Enigszins teleurgesteld begint hij dan wild met zijn armen te zwaaien en vol passie dirigeert hij het orkest alsof hij de finalist is bij het programma Maestro! Ik lig helemaal in een deuk. Na de hele cd geluisterd te hebben ga ik op zoek naar Bløf, maar ik vind een cd van André Hazes. In een keer zijn we terug in de tachtiger jaren en zingen we “in een discotheek” en “een beetje verliefd”. Als cd nr 3 (toch maar Bløf) afgelopen is staan we voor ons huis. De tijd is omgevlogen. Het is 12 uur ‘s nachts. Het kleingoed wordt nog gelost en dan snel naar de beestjes! Nog even met de voetjes op de bank, beestjes om ons heen en met een heerlijk glaasje wijn zakken in onze energie..

Dagboek van een brocanteur

Vrijdag
Op de planning staat: vertrek om 12.00 uur… mijn dochter Bo staat al klaar om de winkel over te nemen als er een onverzorgde man de winkel binnen komt. Mijn intuïtie zegt opletten! Mijn hart zegt, doe normaal en oordeel niet. De man maakt een praatje en kijkt wat rond in de winkel. Misschien moet ik extra opletten, maar dat doe ik niet. Als hij vraagt wat er boven nog te zien is zeg ik: ‘Niet veel, meneer!’ en ontmoedig het naar boven gaan. Hij twijfelt en zegt: ‘Ik ga even kijken, ik ben er nu toch.’ Ik vind het niet prettig dat hij naar boven gaat, het voelt niet goed…. Als hij boven op de vide rondloopt hoor ik de koffielepeltjes rinkelen. Die zijn niet te koop, maar ik zeg niets. Wanneer ik op het punt sta naar boven te lopen komt meneer naar beneden en verlaat de winkel. Ik ben klaar voor vertrek. Bas is de auto halen en komt nog even naar binnen om Bo gedag te zeggen. Ik vertel hem van de man die in de winkel was en over het rammelen van de koffielepeltjes… Hij zegt Anja! Er zitten zilveren lepeltjes bij! Verhit loopt hij naar boven en ja hoor…. Het bakje is half leeg… alle zilveren lepeltjes zijn weg. Maar erger nog, hij heeft twee sigaren gestolen uit een doosje wat hij een dag van tevoren cadeau had gekregen van Bo. Ziek waren we ervan. Bas rende de stad nog in om te kijken of hij iemand met het door mij opgegeven signalement kon herkennen (man met trainingsbroek en stoppelbaard), maar toen hij terug kwam zei hij; Anja, ik kan slechts iedereen met een trainingsbroek op zijn bek slaan….?!

We gingen op pad en waren ondersteboven van het voorval… Waarom luister ik niet naar mijn intuïtie? Waarom doet iemand zoiets? Wat een klootzak! Na een half uur zei ik tegen Bas: ‘We laten de sfeer niet door hem bederven. Loslaten schat!’ Gelukkig lukt dat en zitten we in no time gezellig te kletsen.

De reis gaat echter niet voorspoedig. We belanden van de ene file in de andere en Bas besluit een “snellere” weg te nemen. We rijden door de Liefkenstunnel (wat eerder heel goed bevallen is), maar waarschijnlijk missen we door ons geklets een cruciale afslag want we rijden van dorpje naar dorpje en voor ons gevoel rijden we rondjes. Ook de navigatie is de kluts kwijt….

Om 22 uur bereiken we uiteindelijk ons vertrouwde hotel. We hebben de laptop meegenomen en dvd’s en besluiten toch nog een film te kijken. Ook dat ging niet vanzelf. Ik moest iets downloaden om de dvd af te kunnen spelen en met een telkens wegvallende Wi-Fi verbinding duurde dit wel even. Uiteindelijk lukt het en kunnen we film kijken. Als de film afgelopen is ben ik doodmoe. Als blijkt dat het al over 1 is schrikken we ons kapot. Slapen! Morgen vroeg op.

Zaterdag

Vroeg op en zonder ontbijt naar de eerste markt. Bas koopt zoals altijd “deux expresso à emporter” (om mee te nemen), want er is geen tijd te verliezen…. We kopen goed in en verlaten tevreden de eerste markt van deze inkoopreis. Als we door het drukke verkeer rijden zien we talloze “huizen”, lees: tentjes van dakloze in de berm staan. Een schrijnend gezicht. Zeker met de winter die in aantocht is. Ik motiveer Bas ook altijd iedere zwerver geld te geven. Daar wordt hij wel eens gek van en zegt dan: Ja Anja, nu is het wel oké voor vandaag…. Sommige “zwervers” zijn echter ook bereid om iets voor geld te doen…. Zo staan we voor een stoplicht en springen er ineens drie jongens op onze auto. Twee op de voorruit en een aan de bestuurders kant. Ze lappen zonder te vragen vliegensvlug de ramen en vragen dan om geld. Je voelt je echt besprongen en beduusd van de snelheid en agressie waarmee dit gepaard gaat. Als ze klaar zijn komt een vierde man geld ophalen. Eigenlijk wil je het raam niet openen, maar we doen het toch. Bas geeft de 2 euro waar ze om vragen en meteen horen we een tik. De man zegt dat geld tussen de ramen gevallen is, maar Bas gelooft het niet waarop ik herhaal, het geld is gevallen Bas! Met tegenzin geeft Bas weer twee euro en als we wegrijden beseffen we dat we zijn opgelicht…. Grrrrrrr dit is de 2^e keer! Gelukkig zijn het maar 4 euro…..

De rest van de dag kopen we op diverse markten nog wat mooie spullen en gaan heerlijk op tijd naar ons hotel.

Zondag
Op tijd op de eerste markt. Er is al enorm veel bedrijvigheid en de markt is enorm lang. We krijgen een kriebel in de buik en willen de auto uit, maar eerst nog parkeren…. Drama! Uiteindelijk staat de auto en springen we de auto uit (althans Bas springt). We lopen met hoge verwachtingen de markt op, want we zien, in tegenstelling tot veel andere markten, uitsluitend oude spullen. Na 300 meter gelopen te hebben kijk ik Bas aan en zeg ik: hoe is het mogelijk dat er op een markt als deze niets te koop is?? Zoveel spullen en niets wat wij mooi vinden! We zijn kritisch, maar het is ook een feit dat mooie spullen niet voor het oprapen liggen. We kopen uitsluitend spullen waar we zelf achter staan en die we zelf ook echt mooi vinden. Met drie dingen verlaten we de markt… op naar de volgende. In tegenstelling tot de vorige markt is dit alleen maar troep. Ik ben 5 minuten op de markt en wil eigenlijk alleen maar weg. Onvermoeibare Bas wil echter de hele markt (en het is er een met meer dan 300 kramen!) afstruinen want je weet maar nooit… Mijn humeur gaat met sprongen achteruit en Bas blijft maar positief. Ik word kriegel van de mensenmassa en ga op straat lopen in plaats van op de stoep. Dan ineens steekt Bas twee poppen de lucht in! Mooie zachte kleuren en zo te zien prachtige sofadolls. Hij glundert en als hij zich door de massa heeft gewurmd overhandigd hij mij de schatten…. Ik neem ze aan… bekijk ze in 2 seconde en zeg: ‘Lieverd, dit meen je niet, Ze zijn afzichtelijk! Het zijn twee monsters!’ Bas kijkt door mijn ogen en stamelt.. ‘Ehhh ja… zo erg is het toch niet? Vind je ze echt niet mooi? Ze waren niet duur hoor…’ ‘Al kosten ze niets lieverd. Deze komen niet in mijn winkel.’ ‘Maar wat moeten we er dan mee?’ ‘Maakt mij niet uit, maar verkopen gaan we ze niet.’ Ik zie aan hem dat hij het met mij eens is en ik zeg tegen hem… Hou jij je nu maar bij 18^e eeuwse stukken en laat de poppen en sofadolls maar aan mij over. We liggen in een deuk en eindelijk mag ik weg hier!

Na nog een paar adressen en mooie vondsten houden wij het voor vandaag voor gezien en vertrekken we richting ons volgende hotel op twee uurtjes rijden. De volgende markt die we gaan bezoeken is pas op dinsdag dus we zijn vrij. Dat is lang geleden….! Ik heb daarom een extra leuk hotel geboekt voor twee nachten, Een verassing voor Bas. Als we het piepkleine centrum inrijden krijg ik het benauwd als de navigatie het niet kan vinden en de straten zo smal zijn dat we er amper kunnen rijden met de bus…. Dan zie ik het bordje van ons hotel. ‘Jeetje mina wat romantisch!!’ Het hotel ligt aan de voet van een basiliek en het stadje en het hotel is stokoud. Als meneer ons naar de kamer brengt valt Bas zijn mond open. Anja! Wat kost dit wel niet??? ‘Doe maar rustig schat’ zeg ik. ‘Het was een super mooie aanbieding.’ De kamer is zwart-wit en in het midden staat een joekel van een rond bed. De oude houten vloeren zijn zwart geverfd en hier en daar staan mooie retro spullen. De regendouche, het aparte zitje en de gordijnen zijn prachtig, maar het uitzicht is adembenemend. Het is de mooiste basiliek die ik ooit heb gezien. Hier gaan we ons zeker vermaken!

Maandag
Vrije dag! We bezoeken de basiliek en zijn er zeker anderhalf uur. Op elk plekje van de kerk snuiven we de sfeer op en verwonderen wij ons van de schoonheid, de sereenheid, de oudheid en de prachtige beelden. Ik steek drie kaarsjes op om mijn ouders en zus te herdenken en nog een kaarsje voor iedereen die ik lief heb. De rest van de dag drinken we koffie op terrasjes, eten we in gezellige bistro’s en relaxen we in het hotel. Voor de etalage van een antiekwinkel (we kunnen het toch niet laten) vergapen we ons aan een werkelijk prachtig portret van een meisje. Helaas… hij is gesloten.

Dinsdag

Yes, na anderhalve dag rust staan we toch weer te popelen om aan het werk te gaan. We verlaten de markt tevreden. We hebben mooie dingen kunnen kopen! Het portretje laat ons niet los dus we rijden (tegen beter weten in) terug naar de antiekzaak. We gaan regelrecht op ons doel af, maar helaas…. Mille neuf cents…..oftewel 1900 euro…… Het is het waard, maar helaas enigszins boven ons budget..!
Nu weer een eindje rijden voor ons laatste hotel. Omdat de afgelopen twee nachten wat luxer waren, nu een goedkoop hotelletje… De navigatie zegt dat we er om 17.30 uur zijn, het hotel is echter niet te vinden. We rijden rondjes op een industrieterrein en Bas is het uiteindelijk helemaal zat. Ik zeg dat ik tot 18.00 uur kosteloos kan annuleren. Doe maar zegt Bas, we zoeken wel een ander hotel. Ik annuleer en ga zoeken…. SHIT! Alles is vol! Alleen nog hotels van meer dan 100 per nacht! Jeetje Mina, zal ik dan toch dat ene hotel boeken? ‘We vinden het wel’ zeg ik. Zo gezegd zo gedaan… Alleen betaal ik nu 10 euro meer voor dezelfde kamer, balen! We vinden het hotel en checken in. Hmmm dit is wel heel karig. De receptionist zit te bellen. Na 5 minuten zit hij nog steeds te bellen. Overduidelijk een probleem…. Als hij ons te woord staat blijkt dat de geannuleerde kamer meteen geboekt is door iemand anders en dat er geen kamers meer zijn. Ik heb echter een bevestiging en ben niet van plan om te vertrekken…. Uiteindelijk heeft hij een kamer voor ons…. Waren we maar gewoon vertrokken…. De kamer was een regelrechte ramp. Het bed piepklein en geen meubilair. De bedsprei was vuurrood net als de gordijnen en de vloerbedekking donkerrood. Een echte pornokamer, De badkamer was geheel van plastic. Het stonk er verschrikkelijk en binnen een uur kreeg ik een allergie aanval… Was het maar vast morgenvroeg….

Woensdag

De laatste markt van deze reis. We kopen mooie bijzondere stukken. Stukken die ik allemaal zelf zou willen houden, maar dat kan helaas niet. Na een paar uur lopen brengt Bas alvast spullen naar de auto. We spreken af bij een bepaalde stand. Ik loop nog over de markt en mijn oog valt op een heel mooi stuk. Als ik ervoor sta denk ik, wauw! Wat is DIE mooi, Het is een putti. Een 17^e eeuwse putti en de mooiste die ik ooit gezien heb. De kleur en het patina zijn verbluffend en zijn uitstraling waanzinnig. Deze zal niet binnen mijn bereik zijn… toch vraag ik naar de prijs.. Hij is zeker niet goedkoop, maar veel goedkoper dan ik dacht… Mijn hart gaat sneller kloppen, maar dit stuk kan ik niet kopen zonder Bas… Ik loop als een speer naar de stand waar Bas en ik hebben afgesproken. Net voordat ik er ben hoor ik Bas roepen. Zo gespannen als een veer draai ik me om en Bas kijkt me vreemd aan. ‘Wat is er?’ Ik zeg ‘ik ben verliefd…’ Wat ben je?’, vraagt Bas. ‘Lieverd, ik heb iets héél moois gezien!’ Hij ziet dat het serieus is en loopt meteen met me mee. Bas vindt de putti ook heel mooi en terwijl we ernaar staan te kijken voel ik dat hij steeds meer binnen mijn bereik komt. Dan springen de tranen in mijn ogen… Ik knipper en doe zo normaal mogelijk, maar het ontgaat Bas en de verkoopster niet. Ik schaam me rot en draai me om zodat Bas en de verkoopster het niet zien. Ik kan het niet tegenhouden het gebeurd gewoon. De tranen blijven branden. Als de koop gesloten is en ik met mijn putti op mijn arm wegloop ben ik compleet van slag. Dit heb ik nog nooit eerder ervaren. Dat is juist prachtig!’ Roept Bas en ik zeg hakkelend ‘het slaat nergens op! Anja, deze putti heeft 300 jaar in een kerk gestaan en veel mensen hebben hem gekoesterd en troost bij gevonden. Die energie straalt dit beeld uit en geeft dit soort stukken een bijzondere energie en uitstraling. Jouw hart stond hiervoor open en ving dit op...…..
Deze putti blijft bij ons en heel blij met al onze nieuwe vondsten en bijzondere ervaring gaan op weg richting huis.

Een nieuwe uitdaging!

De afgelopen maanden stonden in het teken van onze nieuwe winkel. Het duurde 3 maanden voordat de winkel eruit zag, zoals ik het graag wilde hebben. Nu is een duidelijk concept gekozen. In de eerste winkel kom je in de Parijse Boudoir sfeer terecht. Mooie verfijnde spullen, voornamelijk uit Parijs. In de tweede winkel, 200 meter van de eerste winkel vandaan, tref je vooral een landelijke sfeer met spullen voornamelijk uit Frankrijk, maar ook uit België.  We hebben keihard gewerkt in de zomer en nauwelijks tijd gehad voor iets anders dan brocante en dat is eigenlijk best gek, want 3 jaar geleden had ik nog nooit van het woord brocante gehoord…..

Drie jaar geleden woonde ik in Venlo. Ik werkte als marketingmanager en woonde in een mooi huis, smaakvol ingericht, maar uitsluitend met nieuwe spullen. Ikea was mijn grote vriend…. Ik was heel tevreden met mijn huis, maar ik miste wel duidelijk wat. Toen leerde ik Bas kennen. Hij woonde in een klein huisje in Lochem. Het huis was absoluut niet “af”, maar het voelde meteen als een warme deken. Het hele huis stond vol met antieke snuisterijen, meubelen, schilderijen en gekke antieke dingen. Ik keek mijn ogen uit. Ik zag ineens wat ik altijd in mijn perfect gestylde huis gemist had.

We waren smoorverliefd, ik zegde mijn baan op en we gingen snel samen wonen. Ik verhuisde van Venlo naar Lochem en we gingen onze interieurs mixen. Dat was een feest! Het werd een prachtige combinatie. De antieke spullen van Bas die op elk denkbaar, maar ook ondenkbaar plekje stonden werden mooi gedecoreerd.

Vanaf dat moment was ik “hooked”! Ik verbaasde en verwonderde me over de warmte en uitstraling van de oude spullen. Over hoe anders je jezelf voelt als je omringt bent met spullen die zo oud zijn dat ze allemaal afzonderlijk een verhaal vertellen. Ik verwonderde me over de schoonheid en de manier waarop ze gemaakt waren, met zorg en liefde. Ik keek door de ogen van Bas en zag zoveel meer. Hier wilde ik alles van weten! Ik ging me verdiepen, las de boeken in Bas zijn boekenkast, kocht brocante bladen en had een goeie (doch strenge) leermeester die me alles vertelde over de stukken in huis, de stijlen, tijdsperiodes etc. We bezochten veilingen en struinde markten af.

Op een avond zat Bas met de Ariadne brocante op het toilet. Toen hij weer de kamer in kwam zei hij: “Anja, ga zitten. Ik wil je iets voorlezen”. Hij las het verhaal voor van Yvonne, van de tweede Lente, die met heel haar hart en vol passie Frankrijk afstruint voor de mooiste brocante spullen, en na afloop zei hij: “lijkt je dat niet ook fantastisch?!”

Ik vond het een waanzinnig inspirerend verhaal en ik zei: Het lijkt me helemaal te gek!

We gingen markten bezoeken en besloten een collectie op te bouwen voor de verkoop. Bas had het reizen en de antiekwereld als antiquair/veilingmeester net ingeruild voor een vaste baan, maar werd door mijn enthousiasme weer aangestoken. Als Bas en ik enthousiast zijn….. nou….. dan zijn we niet te stoppen! Binnen een mum van tijd hadden we een mooie collectie opgebouwd, had ik een webshop gevuld en stonden we op de eerste markt. De webshop ging een dag later de lucht in zodat ik op de markt eerst nog kon flyeren. Ik bouwde mijn allereerste kraam. Onze spullen hadden we voornamelijk in Nederland en België gekocht, maar mede standhouders zeiden: “O, ik zie het al. Jij reist ook op Frankrijk he?!”. Ik voelde me zo vereerd! De kraam stond en ik wist niet wat ik verwachten moest. En daar stond mijn eerste klant. Mag ik deze twee kopjes van u? Ik dacht JEETJE! Ze koopt mijn kopjes!! Bas moest zo lachen! Einde van de dag hadden we een kistje vol met geld en ik kon mijn ogen niet geloven. Bas vond het allemaal heel amusant en zag in mij wat hij een beetje verloren was. Enthousiasme, liefde voor het vak en passie. Enorm veel passie. We inspireerde elkaar en waren (en zijn nog steeds) een perfecte aanvulling op elkaar. Het kon niet uitblijven dat we onze grenzen weer snel gingen verleggen. De webshop ging de lucht in en de eerste twee weken verkocht ik elke dag spullen. Wat een cadeau voor het harde werken.

Bas en ik gingen altijd samen op inkoop. Vaak werd hij boos op me, omdat hij iets wilde kopen waar ik totaal niets in zag…. Anja, zei die dan. Dit is een heel goed ding! Ik vind er niks aan, zei ik dan. Wat ben jij ongelooflijk eigenwijs. Ik zit al meer dan 25 jaar in de antiekhandel! Tja, toch vind ik het maar een lelijk ding….. Ik kan beter alleen op inkoop gaan, riep hij dan verhit! Hij kocht het meestal toch en verkopen deden we het ook vaak snel…. Soms sloten we een weddenschap af, maar na drie nederlagen ben ik daar maar mee gestopt…… Achteraf moeten we er erg om lachen. We weten nu precies wat we in de winkel willen hebben en ik heb een duidelijke eigen smaak ontwikkelt.

Een jaar na de eerste markt stonden we op de fair “Brocante in de Kerk in Edam”. Tussen alle top brocanteurs. Wat een feest. En daar stond zij ook… Yvonne. Ze kwam aan onze kraam en zei: “Wat heb je een fantastische kraam!”. Ik vertelde haar dat ze een grote inspiratiebron voor me was geweest en dat vond ze erg leuk om te horen.

Weer een jaar later hebben we een winkel en nog een jaartje erbij en onze tweede zaak staat. Ik heb mijn draai gevonden en ik kan me geen leven voorstellen zonder de brocante en antieke spullen. Hoewel ik genoeg uitdaging in mijn huidige bestaan heb staat de volgende toch weer voor de deur…..

Pascale, mijn inmiddels goeie vriendin en fotografe, stapte een jaar geleden de winkel binnen en vroeg of ze foto’s mocht maken van de brocante spullen. Ik zei natuurlijk! Telkens als ze geweest was kreeg ik een mailbox vol prachtige foto’s. Professionele foto’s met oog voor detail. Deze kon ik gebruiken voor de website en Facebook. Als een item echter verkocht was, dan bleef de foto ongezien. Heel erg zonde. Maar met mijn eenjarig bestaan kreeg ik van haar een prachtig boekje cadeau met een verzameling van mooie inspirerende foto’s van onze spullen. Het boekje ligt in de winkel en veel mensen willen het boek kopen, er is er echter maar een…..

Het kon niet uitblijven dat we gingen brainstormen over een eigen boek, maar de drukte zette het even on hold. Nu de tweede winkel staat en Pascale verhuist is naar een nieuw pand gaan we samen de nieuwe uitdaging aan. Een eigen boek! Het wordt een boek met veel inspiratie foto’s, én inspirerende huizen die nog nooit in bladen hebben gestaan. Huizen die allemaal anders en uniek zijn, met mensen die hun hart volgen en hun huis heel persoonlijk inrichten want daar hou ik van. Wij hebben er ontzettend veel zin in en hopen het boek in het voorjaar op de planken te hebben.

Droom niet je leven….leef je droom!

En dan loopt alles anders dan verwacht.....

Vrijdagochtend 10 uur. Het is een hete dag en op de planning staat de zolder en kelder op te ruimen. Het is dringend nodig, maar tijd is met twee winkels vaak onze vijand. Chantal, onze vaste zaterdaghulp staat vandaag in de winkel van Bas zodat de nodige klussen gedaan kunnen worden. Om 12 uur komt Bas zwaar verhit een kopje koffie drinken. De zweetdruppels parelen op zijn voorhoofd. Het is ZO heet Anja, niet normaal! Uitgerekend op de heetste dag verzinnen wij weer dit soort dingen.... Waarom gaan we niet lekker naar Parijs oppert Bas? Ik twijfel geen seconde en zeg JAAAA! Lets go! We spreken af om 15.00 uur weg te rijden. Ik heb krap 3 uurtjes om opvang voor de beestjes te regelen, personeel voor zaterdag, overdrachtlijstjes te maken, tas te pakken en niet te vergeten mijn shakes want het is de derde dag van mijn dieet. De winkel is echter gewoon open dus ik doe alles tussendoor want ondanks de hitte is het ook nog een gezellige winkeldag. 

Zoals gewoonlijk is het weer een race tegen de klok, maar om 15.30 uur zitten we in de auto. Chantal staat in mijn winkel en de andere winkel is dicht. Er kunnen altijd onverwacht klanten komen die een eindje hebben gereisd en die willen we zeker niet teleurstellen.

De airco staat aan, muziekje aan en goed gezelschap. We moeten alleen een stukje omrijden om de files bij Antwerpen te omzeilen, maar dat mag de pret niet drukken. Rond 22.00 uur zijn we in Parijs. De dame die ons incheckt is duidelijk in een slecht humeur. Wellicht omdat Frankrijk verloren heeft? O jee, als dat maar goed gaat op de markt morgen... de meeste Franse handelaren zijn normaal al chagrijnig laat staan nu....

Om 6 uur staan we weer naast ons bed en het regent pijpenstelen.... Regenkleding? Noop, dichte schoenen? Noop... Melk voor mijn shake…. ? Noop, goed humeur? Yep! We lopen over de markt en we kopen het eerste uur niets. Veel handelaren zijn thuisgebleven en de markt komt maar heel traag op gang. We blijven maar lopen en alle mooie dingen die we aanraken zijn niet te betalen. Ik begin trek te krijgen, maar hoe kom ik aan melk?? Om in een café een glas melk te vragen en daar uitgebreid met potten shakepoeder en mixer mijn shake te maken (shakebeker heb ik natuurlijk niet…) zie ik niet zitten…. Langzaamaan veranderd ons humeur…. Jeetje mina! Niets te koop en wat te koop dat is stinkend duur! Hadden we niet toch beter de kelder op kunnen ruimen....? Eindelijk hebben we ons eerste mooie stuk te pakken. Een 18e eeuws borduurwerk in een verguld houten lijst. Prachtig! We kopen o.a. nog een mooie bodice, lingeriehoezen, wat lampenkapjes, een parasolletje en nog wat mooie brocante juweeltjes. Mooi, echter te weinig om de kosten te kunnen dekken. Op naar de volgende markt! We kopen een mooie hoedendoos, kant, lingeriehoezen, maar ook hier is het schrapen.... Wat is er aan de hand?? De volgende markt dan maar weer. We lopen en lopen en lopen en kopen één,  ja echt één poederdoos! Dan maar naar de duurste antiekwijk van Parijs. Al is het maar voor de sfeer. We nemen tot twee keer toe een verkeerde afslag. Grrrrr weer een file! Na een uur zijn we op de plaats van bestemming. Voordat we in de mooie wijk zijn lopen we eerst over de markt. Een vreselijke markt. Imitatie trainingspakken, zonnebrillen, cd's en een enkel antiekkraampje... Ik heb inmiddels echt geen zin meer....

Mijn honger is onbedwingbaar en Bas zegt:”hou op met dat stomme dieet, we gaan  een hapje te  eten”! Mijn zwakke geest bezwijkt onmiddellijk en we strijken neer op een terras en bestellen een heerlijk maal en wijn. Een karaf wijn.... We hebben niets gegeten dus het wijntje slaat in als een bom. Binnen no time zijn we zo vrolijk als wat en lachen we om deze, tot nu toe, niet echt succesvolle reis... Ze draaien plots een bekend nummer en ik zing te ongecontroleerd en net iets te hard mee.... Bas ligt helemaal in een deuk en de mensen op terras kijken eens onderzoekend onze richting uit. Het eten is heerlijk, de wijn verzachtend en we spreken af iets ongelooflijk moois uit te zoeken en als het te duur is houden we het zelf. We duiken de Clignancourt in en vergapen ons aan de prachtige antieke spullen. We vinden een stapel dozen waar je echt  je vingers bij aflikt, maar helaas, mevrouw verkoopt ze niet. Ik probeer het bij mijn favoriete winkel met de mooiste stoffen, gordijnen, schoentjes, veren, dozen en andere op en top boudoir stukken, maar met de beste wil van de wereld.. ik kan er niets kopen. Zelfs niet voor mezelf... het is echt TE  belachelijk duur. We lopen verder en zien prachtige theaterkostuums. Ik durf niet naar de prijs te vragen, maar verhipt, het is betaalbaar!! We kopen 3 prachtige 19e eeuwse theaterjasjes, een bolerootje  en een middeleeuwse hoed. Top!! Het is 17 uur en we moeten nog naar België dus we gaan verder.

We hebben mooie spullen, maar de bus zit pas voor een kwart vol. We richten onze focus op de grote markt in België. Om 20 uur zijn we in ons hotel. We parkeren de auto niet bij het hotel, maar dicht bij de markt. De receptioniste wijst ons de weg. Zij heeft het druk, dus beloofd ons de code, om het hotel in te komen na 23 uur, te geven als we terug zijn. Wij lachen want wij liggen dan al lang in bed. We moeten namelijk vroeg op de markt zijn!

We parkeren de auto en lopen terug naar het hotel. Onderweg zien we een leuke eettent en besluiten een hapje te eten. Dat was dan weer het dieet…… Om 22.00 uur horen we dat het voetbal is begonnen dus we rekenen snel af en haasten ons naar ons hotel. Terwijl we lopen zien we een café met alleen maar oranje shirts. Zullen we heel even kijken wat de stand is? We gaan naar binnen en het is gezellig. Kom drinken we een wijntje zeg ik tegen Bas. Hij kijkt bedenkelijk, maar gaat overstag. In no time worden we de wedstrijd ingezogen en worden we meegesleept in het zinderende spel. Samen met een ander koppel zitten we eerste rang met het grote scherm recht voor onze neus. Het zijn getrainde drinkers en telkens als ze een biertje bestellen dan bestellen ze voor ons een wijntje. Ik vind het prima en merk het niet eens. Door de spanning van de wedstrijd gaat de wijn erin als limonade...... Er komt maar geen einde aan de wedstrijd en aan de wijn..... Dan de penalty’s. Het is echt TE SPANNEND. En dan eindelijk de ontlading. Het is feest, groot feest! Alsof iedereen in het café en buiten de lotto heeft gewonnen. Er wordt gezongen, gedanst en gefeest en Bas en ik zijn de tijd totaal uit het oog verloren. Na een uurtje feesten ben ik echt klaar. Ik ben moe en wil slapen. Gelukkig weet Bas het hotel te vinden, maar als we er zijn herinneren we ons ineens dat we nooit een code hebben gevraagd.... We komen het hotel niet in. We staan in de regen voor het hotel en ik ben er inmiddels klaar voor om in een portiekje te slapen. Bas sleept me mee en belt tot twee keer toe het alarmnummer van het hotel. Bas, ook niet meer helder van geest, heeft moeite met de instructies te volgen van de zwaar geïrriteerde man die wij rond 2 uur ‘s nachts in zijn slaap storen, maar na een tijdje lukt het, zijn we binnen, en kunnen slapen!

Om half negen worden we wakker. Shit de markt!! We zijn totaal brak, maar wat was het gezellig! We besluiten niet te haasten en gaan zelfs de ontbijtzaal in. Meer dan koffie met toost gaat er echter niet in. We kijken elkaar aan en lachen. Jeetje mina, dat is ons nog nooit gebeurd! We gaan toch even naar de markt, waar we als zombies rondlopen, maar toch kopen we een paar mooie dingen. Dan houden we het voor gezien en rijden naar huis.  Op maandag pakken we de spullen uit en als het bij elkaar staat zijn we toch tevreden. Mooie spulletjes én een mooie herinnering van een super gezellig weekend!

Wat een Drama!

Woensdagavond 19.30 uur. Samen stap ik met Pascale in onze bus en rijden we naar België waar we om 22 uur de bus instappen die ons naar de grote antiekmarkt brengt in Engeland. Normaal gaan Bas en ik samen, maar met twee winkels moeten we onze krachten verdelen en ook alleen op inkoop. Ik verheug me en heb enorm veel zin om mooie (Franse) juweeltjes te vinden. Pascale gaat mee en maakt foto’s. Gezellig!

Hoewel ik voornamelijk vrouwen op de bus verwacht is de verhouding man/vrouw gelijk. Ik ontmoet leuke mensen en klets wat, draai me in mijn dekentje en val in een lekkere lichte slaap. Als we voor Calais nog mensen oppikken merk ik dat de bus met schakelen een tandenknarsend geluid maakt en slaat de bus een paar keer af….. Hmmm vreemd… De tunnel merk ik niets van. Ik slaap. Als we de tunnel uitrijden word ik wakker van het geluid dat steeds heftiger klinkt als de chauffeur schakelt. Om de 10 meter slaat de bus af en na de laatste 10 meter staan we stil…. Het is 3.30 uur ’s nachts….We staan een tijdje stil en het valt me op dat niemand iets vraagt…. niemand iets zegt… terwijl we toch op een druk punt stil staan waar de vrachtwagens ons met hoge snelheid passeren. Ook ik hou me stil, maar begin me vanbinnen op te winden. Het is mijn eerste keer op deze bus… heb geen zin om stampij te maken… Uiteindelijk na ongeveer een half uur krijgen we te horen dat de bus echt niet meer verder kan en dat we gestrand zijn. Ik hoop op, en verwacht een oplossing die ons nog naar de antiekmarkt brengt, maar als na een dik uur medegedeeld wordt dat dat er niet in zit wordt iedereen goed wakker en met name de Nederlanders laten dat niet geheel over hun kant gaan….! De ene na de andere oplossing wordt bedacht, maar de busmaatschappij is gelaten en zegt dat er geen andere optie is dan terug keren. We zijn boos, teleurgesteld en ergens houden we een sprankje hoop. We zijn al in Engeland het kan toch niet waar zijn dat we de markt niet kunnen bereiken??! De reisleider is rustig en luistert naar de oplossingen, verzoeken en naar de uiteindelijk verhitte reizigers, maar zijn plan staat vast. We gaan terug. Het wordt licht buiten en de minuten tikken voorbij…. Het kan nog steeds…. Wat kunnen we doen? We willen naar de markt! Mensen hebben van alles geregeld. Oppas, personeel, dag verlof enz enz. Dit is zuur!

Ik was zoals in mijn aard zit redelijk onvoorbereid op pad gegaan. Zag ik iedereen met bananendozen, koelboxen, tassen vol eten en drinken… ik had…. Een bakje kaasblokjes en een zak chip die toen ik eraan wilde beginnen ongezouten bleek….. Ook had ik mijn tassen vergeten, geen dozen en geen jas…. én geen drinken. Ik had gedacht dat we onderweg wel een keer zouden stoppen voor een plaspauze en daar zou ik dan nog kopen waar ik behoefte aan had, maar deze bus reed non stop want er was een toilet aan boord….

Het toilet was echter een volgend probleempje. Hij zat namelijk vol en bij nog een plasbeurt zou het overlopen. Gadverdamme! Toch moesten mensen naar het toilet. De chauffeur ging uiteindelijk met grof geschut het toilet legen. Hehe eindelijk weer naar het toilet dachten we, maar de geur die vrijgekomen was door het legen van het toilet was werkelijk om te kokhalzen. Als er al een durfal in de piepkleine ruimte binnen was dan zat iedereen met de dekens voor de neus omdat de misselijkmakende geur de bus binnenstroomde bij het openen en sluiten van de deur.

Hoe later het werd, hoe gevaarlijker het punt werd waar we gestrand waren. Vrachtauto’s hadden niet in de gaten dat we stil stonden op die strook en schoten op het laatste moment rakelings de andere baan op. Dit werd echt te gek! Een man trok de stoute schoenen aan en riep de reisleider tot verantwoording. De politie moest gebeld worden! Het gesprek eindigde met:”als je vind dat de politie gebeld moet worden dan doe je dat maar zelf!”. Nou ja! Hij kwam terug met die mededeling en zei, tja, mijn Engels is echt niet goed genoeg, waarop de omstanders in koor hetzelfde zeiden…. Ik zei niets.. Toen hij vroeg:”spreekt niemand van ons voldoende Engels?” dacht ik…shit! Na twee jaar in Amerika gewoond te hebben…. Ik doe het wel…. Ik belde de politie en na een uur nog maar een keer. Anderhalf uur later kwamen ze ter plaatse. Ze waren nota bene boos! Hier mochten we absoluut niet staan en zeker de bus niet verlaten! Dat was VEEL te gevaarlijk! Krijg nou wat….

De politie zette alles af met borden, linten en paaltjes. De chauffeur had inmiddels bericht dat hulp onderweg was (het was nu 9 uur ‘ochtends). Taxibusjes zouden ons binnen 10 min weg halen. Een uur later bleek dat op dat stukje niemand kon komen behalve als je vanuit Frankrijk door de tunnel kwam… agrrrrrrrrr. Om 10 uur hoorde we dat er een bus vanuit België zou komen om ons op te halen… alleen waren er geen plekken meer op de trein.. Dat werd 15.00 uur s‘middags! Jeetje mina! Nog eens 5 uur in de bus zitten! Toch keerde na die mededeling de rust weer. Mensen krulde op en gingen slapen. Tja, wat moet je anders doen?

En toen een kleine meevaller. De bus arriveerde om 14 uur. We hadden maar 11 uur stilgestaan…. We reden naar de boot en konden zowat meteen doorrijden. Na 18 uur in een bus vastgezeten te hebben konden we onze benen strekken, iets eten en naar het toilet. Halleluja! De maatschappij trakteerde op het etentje. Toch aardig. Helaas was de zee wild en ging de boot flink op en neer. Na het eten viel dat bij vele niet helemaal lekker…. Toen weer in de bus en vervolgens in onze eigen bus naar huis waar we 26 uur later, zonder markt om middernacht aankwamen…. Nou zei Pascale, als je nog eens iets leuks weet, dan bel je me maar! Met een knipoog natuurlijk.
Over 10 dagen ga ik weer… met dezelfde bus…. Hopen dat het dan wat voorspoediger gaat!